Phoebe

Wij hebben een vogeltje. Een parkietje. “Phoebe”. Nummer zoveel in de reeks parkietjes en deze houdt het, in verhouding met zijn voorgangers, verdacht lang uit.

Phoebe heeft in een hele grote kooi. Deze kooi staat eigenlijk de hele dag gewoon open. Phoebe vindt het leuk om er boven op te zitten en rond te kijken. Rond te kijken of er nog wat kapot te maken is, of wat lekkers te halen valt. Zo af en toe neemt Phoebe een duikvlucht naar de tafel, waar bloemen opstaan die kapot geknaagd kunnen worden, of foldertjes op liggen die in duizend stukjes geknabbeld kunnen worden. Of vliegt ze een rondje om te kijken of er nog broodkruimeltjes bij Boaz kunnen worden weggesnoept.

IMG_20150819_215118Phoebe is niet bang voor Norris en loopt af en toe ook even over de vloer een rondje om de arme hond die met kwijlende bek moet toekijken hoe zijn lekkere hapje zo dichtbij voorbij waggelt.

Nu Midas ouder wordt en meer vast voedsel krijgt is hij het nieuwe doelwit van Phoebe geworden. Baby’s knoeien namelijk veel meer. Dat wist Norris al een tijdje. Phoebe is er sinds kort ook achter. Zodra Midas in zijn kinderstoel plaats neemt voor een bammetje komt Phoebe er al bij zitten. Dat Midas niet weet dat je kleine parkietjes niet te hard moet fijn knijpen, maakt Phoebe niet zo veel uit. Hij is wel wat gewend met Boaz. Hij schettert een keertje, vliegt naar de kooi, en komt twee minuutjes later weer terug.

Nou is het dus best wel een okay vogeltje. Alleen die kooi. Die foeilelijke grote, goudkleurige kooi. Die kooi die we voor de foto’s voor verkoop van het huis heel subtiel eventjes in het schuurtje hebben gezet. Die kooi is echt een doorn in mijn oog. “Zoek je toch lekker een andere kooi” hoor ik je denken. Nou, en waarschijnlijk is dit een gat in de markt maar ik ben niet zo’n kooienmakert, er zijn geen mooie kooien!

IMG_20150819_215043Ik had, heel slecht van mij (ik ben naaste een slechte moeder, ook een slechte dierenmoeder) de stille hoop dat Phoebe niet meer heel lang bij ons zou zijn. Mede omdat ze dus af en toe in kleine kinderhandjes wordt fijn geknepen. En Norris heeft ook niet voor eeuwig een engelengeduld. Maar Phoebe is nog altijd bij ons. Sterker en brutaler dan ooit lijkt. Ze komt nu zelfs ’s morgens bij mij in de keuken loeren of er nog een klokhuis van een appel of een stukje ananas dat de slowjuicer heeft gemist, ligt. En at eerder al rechtstreeks bij Midas uit de mond. Oververmoeide, hongerige Midas vond dat trouwens allemaal prima en hield zijn mond wagenwijd open voor hem. Samen spelen, samen delen.

We hebben nog paar maanden voor de grote volksverhuizing der wolven gaat beginnen, en er kan natuurlijk in de tussentijd nog heel veel gebeuren. Toch heb ik zo’n donkerbruin voorgevoel dat we vogel inclusief de lelijke kooi met ons mee zullen zeulen naar het nieuwe huis en deze, te midden van al onze leuke nieuwe spulletjes, een plekje zullen moeten geven. First world problems.

En zo gaan onze dagen in vreugde (met frustratie) voorbij…

Advertenties

6 thoughts on “Phoebe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s