bruiloft mét kinderen

Ik heb, naast dat ik tot voor kort nog nooit eerder een vrijgezellenfeest had meegemaakt, ook maar een klein handje vol echte bruiloften meegemaakt. Mijn vrienden zijn niet zo trouwlustig. We waren dan ook nogal verbaasd dat een goede vriend van ons, die al honderd jaar samen met vriendin en kinderen burgerlijk bij elkaar is, in het huwelijksbootje wilde stappen. Een officiële uitnodiging volgende en wat bleek: de hele “wolfpack” was uitgenodigd!

Een bruiloft is één ding, een bruiloft met kinderen een tweede. Want: het wordt laat, houden ze dat wel vol? Is er eten voor de kinderen? Vermaken ze zich wel of hangen ze de hele tijd aan mijn jurkje te hangen? Wat nemen we allemaal mee? Vragen, vragen, vragen. Voorbereiding alsof we twee weken in de middel of nowhere gingen kamperen.

bruiloft
“team redhead” is er klaar voor !

De aanloop na de bruiloft, die om 4 uur ’s middags zou beginnen, was minder relaxt dan we hadden gehoopt. David was die dag jarig en om hem enigszins te ontzien nam ik Boaz mee de stad in voor last minute bruiloft accessoires. (op zaterdag snel de stad in met een kleuter, dat gun ik mijn ergste vijand nog niet) Kindjes moesten gewassen worden, blousjes moesten gestreken worden, haren moest in de krul gelegd worden, postnatale blubberbuikjes moesten in corrigerend ondergoed gehesen worden. Mijn to-do lijstje kon ik gelukkig eenvoudig afvinken en binnen korte tijd was “team redhead” klaar om te gaan.

En net, nét, toen ik in alle rust mijn make up nog even wilde checken hoorde ik de halve wereld in honderd duizend stukjes vallen. Terwijl ik naar boven snelde probeerde ik me met een noodgang te bedenken wat er in hemelsnaam kon zijn gevallen dat zo veel kabaal maakte, en waardoor David duidelijk erg boos op Boaz was geworden. Ik kwam er snel genoeg achter. Twee antieke vazen en drie antieke theekopjes op schoteltjes versierd met 24 karaats bladgoud die we boven hadden neergezet “omdat ze beneden nog wel eens zouden kunnen omvallen“, bleken boven ook niet bepaald veilig te zijn geweest. Huilende Boaz, chagrijnige David, verdrietige ik en een schreeuwende Midas tot gevolg. Adem in, adem uit en doorrrr. Iets later dan gepland maar nog keurig op tijd hadden we het hele zooitje, inclusief tassen vol luiers, eten, speelgoed, flesjes, dekentjes, schone kleertjes en bean boozled in de auto zitten.

bruiloft1
David, Midas en Bruidegom “just chill’n”

Al die “gaan we het wel redden deze avond-angsten” vervlogen toen er bij aankomst op de locatie een heus springkussen aan de horizon gloorde. De kinderen waren niet alleen welkom. Er was ook aan ze gedacht!  De trouwzaal binnen was prachtig versierd. Mooi gedekte tafels (met tafelnummers! noem me gestoord maar dat vind ik zo heerlijk decadent! Ik hou ervan!) een bruidstaart waar je U tegen zet, blauw/witte linten om de rugleuning van de stoelen, overal grote kandelaars met kaarsen. Prachtig! Alleen niet echt kindvriendelijk. Maar het was warm die dag, en als ik om de goede vrede te bewaren de hele avond buiten bij het springkussen had moeten zitten zodat de kindjes binnen de “tent” niet zouden afbreken had ik dat prima gevonden.

En toen werd ik opeens aan mijn hand meegenomen naar een ruimte in de kelder. Een grote ruimte met een eigen bar, een buffet met warmhoud bakken voor patat en frikadellen, grote schalen snoep, tentjes, speelgoed, K3 muziek uit de luidsprekers, een heuse spelcomputer en twee hele lieve meiden die de hele avond op de kinderen zouden passen. “Hier wil ik wel even wonen”, zuchtte Boaz vol verwondering. “Dat mag” zuchtte ik even verwonderlijk.

bruiloft3We hebben Boaz de hele avond niet gezien. We hebben Midas op een dekentje in een hoekje neergelegd. Tijdens het overheerlijke buffet zat hij in een kinderstoel naast ons te smikkelen. Uiteindelijk is hij om 10 uur (!) prinsheerlijk in slaap gevallen. David en ik hebben gedanst, gekletst, gelachen, gezoend en een topavond gehad. We zijn af en toe naar de kelder gelopen om te kijken of Boaz het nog leuk had. Boaz heeft het welgeteld drie seconden niet leuk gehad. De drie seconden waarin ik hem moest vertellen dat we nu toch echt naar huis gingen. Zodra zijn billen het autostoeltje raakten viel hij ook in een diepe slaap. Het enige wat hij nog uit kon brengen voordat ik hem in bed gooide was dat het zo’n leuke avond was geweest “Hé, mama?” Jazeker!

 

Advertenties

7 thoughts on “bruiloft mét kinderen

  1. Ik snap het hele before verhaal want het is een onderneming. Wat fijn dat er zo goed aan de kinderen is gedacht.

    Een van voornemens toen ik zwanger was van kind nummer 2 was ‘ ik ga nooit met mijn kinderen naar een bruiloft’. Het kan dus wel 😉

    1. Ik vandaag!! Zowaar meer werk! Kids naar opvang, logeertas pakken, mijn tassen pakken, pff (en ik kan mijn bestelde schoenen over een half uur ophalen en geen idee of het past! Anders geen schoenen!!) adem in. Adem uit.. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s