Boaz en Midas, superteam.

IMG_20150929_202426Ik moet toegeven dat ik af en toe nogal lawaai met me mee draag. Heel hard zingen, of schreeuwen, of gek doen is soms best lekker. Soms.

Boaz denkt daar bijna precies zo over. Hij vindt het heerlijk om een dino te zijn. Of een olifant. Of een olifantendino (die stampen, grommen en trompetteren extra hard) Hij vindt gillen, zingen, schreeuwen ook heel erg lekker. Alleen niet soms, zoals ik. Maar altijd. De hele dag door.

Ik zeg hem dan, voor de zesduizendste keer: “Boaz, als je zoveel lawaai wilt maken, mag je wel even naar buiten gaan.” Zijn uber-peuter-bijna-kleuter-antwoord kan ik ondertussen al dromen. “Ik ben niet Boaz, ik ben een triceratops. Raaaawrrrrr.” Oh noh.

En echt, ik zie mezelf wel als een enigszins relaxte moeder die haar offspring de ruimte wil geven om zich op een creatieve manier te ontwikkelen. Als hij zo graag een triceratops wil zijn, so be it. Als hij een vleermuis met een leeuwenpruik wil zijn, loat goan (dat is Twents). Het mag allemaal, zolang het mij maar niet te veel op mijn zenuwen werkt.

IMG_20150929_202441Dat doet het dus de laatste tijd nog al met enige regelmaat. Het zal wel de combinatie zijn van naderende verhuis-stress, veel werken, weinig tijd met elkaar, de was die iedere dag erger lijkt te worden en het feit dat Boaz niet langer in zijn uppie heel veel lawaai maakt. Hij heeft een partner in crime. Drie keer raden wie dat is…

Midasmonster is, zoals eerder uit de doeken gedaan, fysiek niet echt de aller actiefste. Dat houdt niet in dat hij helemaal niets doet. Hij kan namelijk heel goed in de vroege ochtend schreeuwen om zijn fles, of schreeuwen om aandacht, of schreeuwen om het schreeuwen en sinds kort kan hij ook schreeuwen om Boaz aan het schreeuwen te maken. En een lol dat ze dan samen hebben. Een lól!

We zijn nu op het punt dat we (David en ik) Boaz op een volwassen manier proberen duidelijk te maken dat het leuker is als we Midas echt leren praten. Dat hij Midas maar niet moet leren schreeuwen, of tetteren, of trompetteren, of prrrrutten. Mama, papa, hap, aai. Dat zijn essentiële woorden waaraan we nu moeten werken. Waar we onze energie in moeten steken. Team up! Let’s get this baby talking!

IMG_20150929_202457“Maar mamaaaaa,” zucht de van dino-tot-peuter-bijna-kleuter terug getransformeerde Boaz. “Midas wil niet leren praten. Hij wil ook graag een Triceratops zijn”. Terwijl ik zo snel mogelijk een opvoedkundig verantwoorde reactie hierop probeer te verzinnen, want ik weet ook wel dat Boaz gelijk heeft en dat Midas van schreeuwen houdt, laat Midasmonster zijn lokroep horen. Met het klikken van zijn tong leidt hij Boaz’s aandacht af van mij en weer op hem. Kleine opdonder heeft zijn grote broer nu al om zijn vingertje gewonden. Gelukkig voor de broertjes de Wolf ben ik de laatste tijd vaak te moe om verder in te grijpen. Terwijl Midas bijna uit zijn wippertje wipt van blijdschap en Boaz steeds gekker gaat doen om Midas nog harder te laten lachen keer ik mij terug in mijn zen-wereldje en neem ik nog maar een wijntje en hoop ik dat ook dit gewoon een hele korte fase is, of dat ze snel samen in slaap vallen… Want echt, ik word er heel af en toe toch echt wel een beetje lichtelijk gestoord van. Dan kan ik ze wel achter het behang plakken. Dan moet ik me inhouden om ze niet allebei ergens in een weiland te droppen, of om er minstens 1 naar boven te sturen zodat het superteam zijn krachten niet langer kan bundelen. Maar ik hou wel van ze…heel veel.

Advertenties

2 thoughts on “Boaz en Midas, superteam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s