spartaanse opvoeding

IMG_20151005_103744Vanaf heel klein laten we Boaz alles proeven. Hij at, net als Midas, al snel met de pot mee. Ik ben geen voorstander van babyvoeding in potjes en omdat het zelf maken toch wel een werkje is (het valt wel mee maar ik had er nooit zo’n zin in) prakten we al snel ons eigen avondeten en dat ging er ook prima in. Van courgettesoep tot slakken met kruidenboter, van een salade zalm met avocado tot lamskoteletjes met  gegrilde groente, olijven en couscous. Die kinderen van mij lusten alles.

Wát Boaz allemaal naar binnen werkt is het punt dan ook niet. Hoe hij het dat doet wel. Boaz is namelijk nogal sloom. Extreem sloom. Waar Midas al aan zijn tweede bordje macaroni begint, zit Boaz nog te spelen met zijn eerste hap. Hij heeft gewoon geen honger, of geen zin, of hij is te druk met andere dingen. Ik weet het niet. Maar het is loei-irritant.

We hebben al verschillende tactieken geprobeerd. Hem iedere keer erop wijzen dat hij weer een hap moet nemen. Hem gewoon laten zitten tot hij zijn bord leeg heeft. Hem de keuze geven om niet te eten maar dan ook tot de volgende maaltijd niets meer krijgt. Boos worden, er een spelletje van maken, er een wedstrijdje van maken. So far hebben we nog niet de perfecte methode gevonden.

Vanmorgen, toen Boaz na anderhalf uur nog met zijn boterham met jam zat te klooien was ik het zat. Zijn mond, zijn vingers, de tafel en de hond zaten ondertussen wel onder de jam maar van zijn boterham had hij amper een hap genomen.

Het “als ik je nu nog een keer moet waarschuwen ga je maar in de schuur zitten eten” dreigement floepte er een beetje uit. Maar omdat ik mijn moeder-houdt-woord status enigszins hoog moet houden, moest ik wel doorpakken toen Boaz weer besloot dat een rondje door de keuken rennen een beter idee vond dan eten.

IMG_20151005_103813Jas aan, schoenen aan, en gaan. Zonder tegenstribbelen ging hij op een stoeltje in het schuurtje te midden van alle rommel zitten. Bord op schoot “Dag mama, je mag de deur wel dicht doen.” Oh, noh.

Vijf minuutjes later kwam Boaz, met een leeg bordje, binnen stormen. Ik prees hem de hemel in om het goede dooreten en hoopte nog ergens dat hij zo snel had gegeten omdat hij snel weer naar binnen wilde. Omdat het schuurtje niet de leukste plek was om te eten. “Binnen eten kan ik niet zo goed maar in het schuurtje gaat het prima, hé mama? Zal ik vanavond maar weer in het schuurtje gaan eten?”

Aargh! Mijn spontane Spartaanse opvoedmethode had niet het gewenste resultaat. Ik vermoed dat ik voortaan iedere avond ook het tafeltje in het schuurtje mag gaan dekken.

Advertenties

10 thoughts on “spartaanse opvoeding

  1. Als kind was ik ook een trage (en moeilijke) eter. Als je mij in de schuur tussen de rommel gezet had, ik zou mijn boterham ergens verstopt hebben. Toch maar even checken? 🙂

  2. Hahaha boefje! Lijkt mij super lastig hoor en ik denk dat wij ook echt nog gaan afzien met Roos wat betreft opvoeden. Ben heel benieuwd wat ons allemaal nog te wachten staat. wel super dat je voet bij stuk hield trouwens. En die fotooooooo ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s