Vorig jaar…

wp-1450126676988.jpgVorig jaar stond ik tonnetje rond de kerstboom te versieren. Tonnetje rond van de kinderbueno, roze koeken, Tony’s  en blikjes 3es sinas. Oh en een baby die al zo’n 36 weken in mijn buik woonde. Ondanks dat ik ruim  10 kilo minder was aangekomen dan bij de eerste zwangerschap, was maatje zeekoe toch zonder enige moeite bereikt.

Omdat de eerste zwangerschap uiteindelijk in een keizersnede was geëindigd, kreeg ik bij zwangerschap twee al in een vroeg stadium de vraag wat ik wilde. Ik mocht namelijk, al zou dat dan wel in het ziekenhuis zijn,  gewoon proberen om via de natuurlijke weg te bevallen. Zouden er dan als nog complicaties op treden dan zou er meteen worden ingegrepen. Maar, ik mocht ook kiezen voor een geplande keizersnede. Een “wenssnede” zoals mijn verloskundige zo mooi omschreef. Nou, daar hoefde ik niet over na te denken. Doe mij maar zo’n keizersnede!

Nou hoor ik de oermoeders alweer gillend door het lint gaan. Hysterisch pleiten vóór een gewone bevalling. Met baarkrukken en placenta-bewaarpotten aan komen slepen en roepen dat een natuurlijke bevalling zo veel beter voor moeder en kind is. Het tekort aan vaginale bacteriën en totaal geen mogelijkheid tot  “first moment bonding”, dat maak je nooit meer goed!

Nou, excuse the f*ck out of me!

Een gewone bevalling was voor Boaz en mezelf waarschijnlijk niet zo rooskleurig geëindigd en zodra ik toestemming had gegeven voor een keizersnede kwam alles supersnel goed. Anderhalf uur later zag ik een hele lelijke, gekreukte, gedeukte  maar kerngezonde baby in de armen van de arts boven me zweven. Een baby die op een kinderziekte hier en daar nog in de afgelopen vier jaar bijna nooit ziek is geweest en waar ik me geen seconde  niet verbonden mee voelde. Steek die maar in je placenta-bewaarpot.

wp-1450126622769.jpgBaby nummer twee mocht dus, als ik dat wilde, via een wenssnede ter wereld komen. Natuurlijk wilde ik voorkomen dat deze baby vast kwam te zitten met een lage hartslag. Dat was de hoofdreden dat ik koos voor een keizersnede. Dat ik kon plannen wanneer Midas geboren zou worden was ook wel fijn. Op 28 december uitgerekend zijn, met sinterklaas, kerst, oud en nieuw en de verjaardag van grote broer in de weken ervoor (die drie jaar eerder ook op 28 december gepland stond) vond ik het wel fijn om dé datum te kunnen plannen.

Vorig jaar rond deze tijd stond ik tonnetje rond de kerstboom te versieren en wist ik dat mijn zoon over de volgende dag ter wereld zou komen. Natuurlijk was ik zenuwachtig, voor de keizersnede, voor de pijn, voor de baby. Maar ik was niet zo zenuwachtig als vier jaar geleden. Ik was immers al mama, David was al papa. De oma’s en opa’s hadden deze titel al en ook voor de tantes en ooms zou er niet heel veel veranderd.

Voor een klein mannetje, die net drie was geworden, zou er echter wel heel veel veranderen. Hij zou de volgende broer worden. Hij zou na het kerstfeest op de peuterspeelzaal door David worden opgehaald en naar het ziekenhuis gaan. Daar zou hij de reden dat zijn moeder hem al weken niet kan tillen, niet met hem kan rennen, hele dagen voor pampus op de bank ligt en aan het stressen is over de inhoud van de luiertas eindelijk gaan ontmoeten. En voor dát moment was ikzelf het zenuwachtigst.

Midas was amper drie uur oud toen zijn grote broer de ziekenhuiskamer binnenstormde. Boaz kroop in een grote stoel naast me, overlaadde mij met kusjes en ging er toen goed voor zitten om zijn kleine broer te ontmoeten. Terwijl David Midas voorzichtig in de open armen van Boaz legde begonnen zijn oogjes te stralen.

wp-1450126610645.jpg“Ik ben zo blij dat je er eindelijk bent!”

Vanaf dat warme welkom werden alle kusjes die eerder alleen voor  mij en David gereserveerd waren,  eerlijk verdeeld tussen ons en zijn broertje.

wp-1450126618856.jpgHet broertje dat helemaal niet zo van  knuffelen houdt, dat helemaal niet lekker stil bij Boaz op de bank wil zitten. Het broertje dat aan haren trekt en eten van zijn bord af pakt. Het broertje dat niet weet wat delen is en speelgoed het liefst in zijn mond stopt en kapot kwijlt. Het broertje dat  nog helemaal niets kan en overal hulp bij nodig heeft en vaak heel veel aandacht vraagt. Maar wel het broertje waar Boaz het allermeeste van houdt van de hele wereld.

Lieve Midas! Dankzij jou weten we dat ons hart groter is dan ooit gedacht, dat we meer geduld hebben dan we ooit voor mogelijk hielden, en dat we door delen alleen maar vermenigvuldigen.

Hieperdepiep hoera, klein Midasmonster. Duizend kusjes, iedere dag weer, voor jou, van ons allemaal! (of je het nou leuk vind of niet)

 

 

 

 

Advertenties

5 thoughts on “Vorig jaar…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s