piemeltjes-stress

Een paar maanden geleden, het is hoogzomer, ben ik aan het werk wanneer ik gebeld wordt. Door David. We appen onder werktijd wel eens over en weer hoe het gaat en wat we met het eten doen, maar we bellen eigenlijk nooit. Ik schrik dan ook een beetje en neem snel op.

“Ik heb geen tijd om het uit te leggen, maar Boaz heeft een ongeluk gehad en hij moet nú naar het ziekenhuis. Waar is zijn ponskaartje want we moeten nu weg.”

Ik zie bulldozers over kinderbeentjes rijden. Opengespleten schedels, afgehakte vingers, uitpuilende ogen, bloedende voeten, de meest erge scenario’s passeren de revue nog voor ik kan uitbrengen dat ik het ponskaartje in mijn portemonnee zit. En die portemonnee heb ik bij me. David wordt kwaad. Hij zegt dat dat soort dingen gewoon op een vaste plek in huis moeten liggen,waarin ik hem gelijk moet geven, en hangt op.

wp-1452037235469.jpgIk ben in lichtelijke shock en probeer de steeds erger wordende doemscenario’s te negeren. Mijn collega’s kijken mij vragend aan en ik breng stotterend uit dat Boaz naar het ziekenhuis moet en dat ik niet weet waarom. Ik bel David terug in de hoop meer info te krijgen. Na drie keer bellen neemt hij op.

“Boaz heeft bloed aan zijn piemeltje. Zijn piemeltje is in een zwembroekje blijven zitten en er ligt een stukje vel op de grond. Ik ga nu naar het ziekenhuis. Je hoeft niet te komen, we redden ons wel.” Ik hoor de paniek in zijn stem.

Mijn collega bedenkt zich geen minuut en stelt voor om mij nú, metéén, direct naar het ziekenhuis te rijden. Blijven werken is geen optie. Zelf naar het ziekenhuis rijden ook niet. Ik ben hem enorm dankbaar.

Op het ziekenhuis aangekomen zie ik David zitten, maar Boaz niet. Weer slaat de paniek toe tot ik hem om het hoekje zie spelen met zo’n standaard lelijk ziekenhuiskralending. Hij heeft alleen badjasje aan, speelt met één hand met het kralending, met zijn andere houdt hij een washandje tegen zijn kruis.

wp-1452037169839.jpg
Hij lacht als hij mij ziet en vraagt of ik ook even met de kralen wil. Nee, ik wil niet met de kralen. Ik wil hem knuffelen, zoenen, heel stevig vasthouden, zeggen hoeveel ik van hem hou, alle doemscenario’s snel uit mijn geheugen wissen en hopen dat hij mijn tranen niet ziet.

Wat blijkt, Boaz had een zwembroekje aan. Zo’n wijd zwembroekje met een binnenbroek van wit gaas. Boaz moest plassen en als Boaz moet plassen dan moet dat NU. Om een waterballet te voorkomen trok David het zwembroekje snel naar beneden waarna de ellende begint. Zijn piemeltje was in de loop van de dag vast gaan plakken in het gazen binnenbroekje gezeten. Bloed, paniek, pijn en een flinke wond waren het gevolg. Door al het bloed kon David niet precies zien hoe erg het was. Omdat piemels bij mannen nogal gevoelig liggen, ging hij uit van het allerergste. Later vertelde hij mij dan ook dat hij zo bot aan de telefoon had gedaan omdat hij dacht, en dit zijn zijn woorden, dat “hij de piemel van zijn zoon voor goed verneukt had”.

wp-1452037165060.jpgGelukkig viel, na grondige inspectie door de “piemeldokter” de schade mee. Een flinke wond die na een paar dagen weer geheeld zou moeten zijn en een paar dagen beetje last met plassen was het enige dat hij er aan over hield. Het stoere ziekenhuisarmbandje dat hij van de lieve verpleegsters kreeg heeft hij nog dagen om gehad. Super trots. Maar het had best erger gekund!

Nou blijkt dat Boaz niet de enige met zo’n zelfde soort zwembroekjes-probleem. Het zoontje van Amanda had een zelfde soort incident. Naar aanleiding hiervan roept ze op om de binnenbroekjes er voortaan uit te knippen en zoontjes voortaan een gewoon onderbroekje te laten dragen onder een wijde zwembroek. Ik ben van mening dat een onderbroek onder een zwembroekje niet erg hygiënisch is, aangezien ze niet gemaakt zijn om lang in (zwembad)water te zijn. Dus weg met die wijde broekjes met gazen binnenbroekjes , er zijn genoeg andere opties!

Advertenties

19 thoughts on “piemeltjes-stress

  1. Ik moet om één of andere reden altijd lachen met jouw verhalen, zelfs met de dramatische zoals deze :). Ik denk dat het het zinnetje van David was en het feit dat piemels inderdaad zeer gevoelig liggen bij mannen. Mijn mannen hebben trouwens medelijden met me omdat mijn piemel ‘afgeknipt’ is.

  2. Ik had er tot voor kort nog nooit van gehoord, goed dat het nu beter bekend is! Ik moest stiekem heel hard lachen om het stukje ‘ik dacht dat ik de piemel van mijn zoon voorgoed verneukt had’. Fijn dat het goed is afgelopen!

  3. Pfff wat schrikken zeg, gelukkig is het goed afgelopen. Zo’n strak zwembroekje onder een wijde zwembroek is toch een optie? Dat zie ik de grote mannen altijd doen. 🙂 Hoef je geen onderbroek te gebruiken.

  4. Och gossie toch, arm mannetje. Wij hebben een peuterzoon die nog in de luiers zit. Maar bedankt voor het delen van je verhaal. Moet er niet aan denken dat hetzelfde ons manneke overkomt. Zou ook helemaal in de stress liggen als manlief mij melde met een zelfde verhaal.
    Gelukkig is het allemaal goed afgelopen bij jouw Boaz.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s