Ik miste een mijlpaal

Enkele weken geleden vond Midas het tijd worden om zijn luie niks-doen lijfje in beweging te zetten. Op handjes en knietjes met zijn kont omhoog bewoog hij wel twaalf hele centimeters voorwaarts. De vlag kon uit, het dak ging eraf, champagne!

Enige kleine minpuntje: deze supertrotse moeder is niet bij het moment supreme aanwezig!

Ik ben namelijk aan het werk als ik een filmpje krijg van David met de nieuwe moves van Midas. En ik kan er niets meer aan veranderen. Mijn kind kruipt zonder dat ik er bij ben. Zonder dat ik hem kan aanmoedigen. Zonder dat ik hem kan toe juichen. En blijkbaar kan hij dus ook wel iets zonder dat ik er bij ben. Zat ik daar, in mijn eentje, een traantje weg te pinken. Een traantje van trots, aanstelleritus en de waarheid,  dat ik misschien best wel een beetje overbodig ben die keihard binnen kwam.

Achteraf bleek dat hij kruipen toch niet zo tof vindt. Hij heeft het daarna ook niet meer gedaan. Wel zag ik hem een poging doen om te staan en kan hij al heel goed een slang na doen en soms doet hij een koe na, tenminste, dat denk ik.

In de afgelopen weken bewoog Midas als een gletsjer door de woonkamer. Je zag het niet, maar als je een uurtje niet keek was hij toch een metertje verschoven. Magisch.

En dan…. krijg ik weer een filmpje van David, terwijl ik aan het werk ben. Een filmpje waarop ik mijn liever lui dan moe-kind loopt! Hij loopt! HIJ LOOPT! Weliswaar achter een loopauto waar Boaz op zit en heel voorzichtig vooruit rolt, maar toch! Drie keer raden wie er weer aan het werk is.

Werken buiten de deur is heerlijk, en ik raad het iedere moeder aan. Als is het alleen al om even te kunnen  ontsnappen aan de poepluiers en de snottebellen. Dat je niet de hele dag tussen de duplo en de puzzels zit. Een keer een gesprek kan voeren dat niet over dino’s en Dora gaat. Niet de hele dag politieagentje speelt (tenzij je politie agent bent natuurlijk). Niet de hele dag troosten, straffen, corrigeren, leren, naar bed brengen, uit bed halen, tillen, zuchten. Niet machteloos toekijken hoe een schoon shirt weer onder gesmeerd wordt met een boterham smeerkaas. Niet weer twee vechtende kindjes uit elkaar trekken. Alleen al om te voorkomen dat je niet helemaal insane wordt.

Maar de medaille heeft een keerzijde. Want niet thuis zijn betekent ook niet zien wat er allemaal thuis gebeurt. Dan mis je dus wel eens de eerste kruippogingen van je kind. Of de eerste stapjes.

Maar maakt dat mij een slechte moeder? Komt mijn kind wat te kort omdat ik er niet bij was? Zal hij over twintig jaar nog terug denken aan zijn eerste stapje en een leegte voelen omdat zijn moeder er niet bij was? Ik denk het niet.. Ondanks dat het missen van zo’n mijlpaal af en toe echt shit is, ben ik van mening dat het voor iedereen beter is dat ik af en toe werk.

En gelukkig is papa er wel, met de camera!

Advertenties

3 thoughts on “Ik miste een mijlpaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s