Parents in crime…

Ik heb fraude gepleegd. En mijn zoon is medeplichtig. En ik voel me schuldig… Sort of.

wp-1453665004629.jpgAfgelopen week was manlief drie hele dagen op cursus. Ik was twee hele dagen alleen met de jongens en we hebben er van genoten! Ik heb Boaz een dagje thuis gehouden van school (met toestemming van juf) en we hebben heerlijk genietst. Daar waren we naar al die gebroken nachten allemaal hard aan toe.

We hebben geknuffeld, geslapen, kusjes gegeven, filmpjes gekeken, gelachen, gezongen, gekleurd en toen was het tijd voor het avond eten. Als ik geen zin heb in een verantwoorde maaltijd laat ik Boaz kiezen wat we gaan eten. “Sushi!” is steevast zijn antwoord en tja, als het kind sushi wil, dan krijgt het kind sushi. Heel vervelend.

Ik belde een vriendinnetje, boekte bij een plaatselijke all you can eat sushi-tent en hees mezelf en mijn twee muiters in een fatsoenlijke outfit. Wij, Boaz en ik, waren psyched! Wij voelen de sushiliefde tot diep in onze botten. Wij willen dat iedere dag wel vreten! Midas was ook psyched, gewoon, omdat hij dat altijd is als hij eten krijgt! Onderweg klappen, zingen, schreeuwen en schreeuwen we het hardst om sushi! Whoop! Ik zet de auto op een parkeerplaatsje, knip een lichtje aan, kijk Boaz strak in zijn ogen en zeg: “Boaz, als de mevrouw van het restaurant straks vraagt hoe oud jij bent, dan moet je zeggen dat je bíjna vier bent, Okay? Bíjna!” Hij kijkt mij verward aan en zegt: “Maar mama, ik was toch jarig, ik had een feestje en ik mag toch nu naar de basisschool. Ik ben echt al vier! Dat ben je toch niet vergeten?!” Tuurlijk ben ik zijn feestje niet vergeten en weet ik donders goed dat mijn grote kleine man al vier is. Maar drie jaar of vier jaar scheelt in het desbetreffende restaurant erg veel geld. Voor iemand die na drie stukjes sushi en een bakje Edamame toch liever met zijn dino’s gaat spelen ga ik echt niet diep in mijn toch al lege buidel tasten.  Ik probeer hem, zonder hem fucked for life te maken, dat het soms wel mag als je een heel klein beetje de waarheid verdraaid. Hij gaat akkoord.

wp-1453664563175.jpgBij het restaurant aangekomen, kruipt Boaz in de stoel tegenover mij en kijkt mij met pretoogjes aan. Wij, hij en ik, hebben een écht geheim. Als de mevrouw van het restaurant vraagt hoe oud de kindjes zijn, zeg ik met een stalen gezicht dat mijn kindjes 1 en 3 jaar oud zijn. Ze kijkt Boaz aan en hij windt haar met zijn allercharmantste glimlach direct om zijn vinger als hij zegt dat hij “bíjna vier is”. Ik geef hem stiekem een dikke knipoog en hij gloeit van trots. Mijn kleine crimineel.

 

Terwijl onze drankjes van links worden aangereikt, hoor ik rechts van mij een paniekerige “Nee, Midas dat kun je niet eten!” Ik kijk om en zie hoe minimonster een handvol wasabi en plakjes gember met een trotse blik in zijn mond propt. Een trotse blik die in 2.3 nanoseconde veranderde in een pure angst en walging. Het geluid dat vervolgens uit zijn kleine lijfje komt, is oorverdovend. Het hele restaurant is muis stil. Ik hoor chopsticks op borden kletteren, ik hoor stoelen naar achter sschuiven. Ik hoor een naald vallen. I shit you not. Het hele restaurant is in de ban van de oerschreeuw van mijn kind. Zit ik daar met een rood hoofd met mijn vingers de restanten groene pittige drab uit de mond van Midas vissen. Karma is a bitch.  

wp-1453664567206.jpgEnkele dagen later gaan we met de trein. We kopen een kaartje, mijn man en ik. We kopen geen kaartje voor onze vierjarige zoon die dus weer voor een drie-bijna-vier-jarige door moest gaan. Wij, de volwassenen, waren het er over eens dat het ronduit belachelijk was onze zoon, die in de afgelopen zes weken amper een halve centimeter gegroeid en nog geen gram was aangekomen , nu opeens 2 euro 50 moest betalen. Alsof zijn minibilletjes nu opeens wel een hele stoel in beslag gaan nemen alleen omdat de aarde een keertje om de zon is gegaan! Vol overtuiging van onze gelijkheid en zonder railrunner voor Boaz stapten wij in de trein. De mannen met gele jasjes en kaartjes-controleer-devices kwamen genadeloos dichterbij terwijl de trein verder richting het oosten reed. Omdat er een dame naast ons zat kon ik Boaz niet opnieuw instrueren dat hij ook deze keer voor drie-jarige door moest gaan. Ik zweette peentjes, dat geef ik eerlijk toe. Een uiterst vriendelijke conducteur kwam uiteindelijk naar ons toe en aaide Boaz over zijn bol, pliepte onze kaartjes af, maakte Midas aan het lachen, maakte dat ik me behoorlijk schuldig voelde en vroeg niet één keer naar de leeftijd van mijn minimannetjes. Hij en zijn collega waren echter wel erg druk met de vrouw naast ons die helemaal vergeten was in te checken en nogal ging flippen toen bleek dat ze geen boete kreeg maar wel even een kaartje moest kopen. Zo’n lijp mens blijkt trouwens de perfecte afleidingsmanoeuvre.

Lieg ik soms als het om de leeftijd van mijn kinderen gaat om voordeliger uit te zijn?  Ja.  Mag dat? Nee. Ben ik een slecht mens?  Volgens mij niet. Ben ik de enige moeder die dit doen? Hell no. Geef maar toe. Jij liegt toch ook wel eens om goedkoper een pretpark binnen te komen? Of een klein leugentje om een paar euro te besparen bij de dierentuin. Toch? …Of ben ik de enige moeder die niet in de hemel komt?

 

 

Advertenties

7 thoughts on “Parents in crime…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s