Work hard, pay hard…and no time to play

Ik dacht dat een vrije zaterdag-dag (ik moet zaterdag-nacht wel werken) een goed moment zou zijn om de achterstallige financiële achterstand eens recht te trekken.  Om ervoor te zorgen  dat die achterstand niet verder op te laten lopen, was dit een hele goede zet. Voor mijn humeur, bleek het killing te zijn.

Nou is het niet zo dat we megaschulden hebben. We doen het financieel behoorlijk netjes met z’n tweetjes.We hebben een prachtig huis, hebben een volle koelkast en een spiksplinternieuwe overkapping in de tuin. We hebben nog een beetje spaargeld om deze helemaal tiptop te maken Maar daarnaast werken we heel hard. David werkt fulltime en doet er “nog even” een HBO studie naast en ik werk gemiddeld 36 uur in de week om  de uren die in het bloggen gaan zitten nog niet eens mee te rekenen.

Het resultaat: het huis is een puinhoop, de was stapelt zich steeds hoger op, schone was komt amper in de kast om dat ik geen tijd (of puf) heb om het weg te vouwen, er zijn nog heel veel kleine klusjes waar we ook geen tijd (of puf) voor hebben en, en dat is nog wel het belangrijkste, we zien elkaar erg weinig. Ik ben twee avonden n de week weg en in het weekend werk ik ook veel.

Iedere keer als ik weer een feestje moet missen of de jongens op zaterdag en zondag alleen thuis moet laten denk ik: het is tijdelijk. We zitten in een drukke periode. David’s studie is belangrijk en uitstel hiervan is niet echt zinnig. Bij mij op het werk is het druk dus ik moet wel en al die gewerkte uren leveren natuurlijk ook weer een leuk zakcentje op. Nog even tanden op elkaar. Over een tijdje komen we in rustiger vaarwater en komt alles goed.

Maar over een tijdje zijn de kinderen groot. Over een tijdje gaat Midas naar school. Over een tijdje heeft Boaz helemaal geen zin meer om op de schaarse vrije momenten leuke dingen met zijn ouders te doen. Is dat het wel waard? Nee! Natuurlijk niet! Dit zijn onze “golden years” . Hiervan moeten we genieten! We leven niet om te werken! We werken om te leven! Verdomme!

En net op het moment dat ik heb besloten dat ik het gewoon niet meer doe, dat ik niet meer weken van 40 uur ga maken, dat ik mijn kostbare tijd aan kostbare zaken wil besteden en dat we dan maar gewoon nog zuiniger moeten worden…precies dán komt er weer een rekening binnen. Van de kinderopvang, waar je bijna al je verdiende geld naar toe mag brengen. Of  blijkt de kinderen  wéér nieuwe kleding nodig hebben omdat Midas groeit als kool en omdat er al gaten in de broeken vallen als Boaz het alleen maar over buiten spelen heeft. Of de auto gaat stuk…

Ik word er onrustig van. Slapeloze nachten, hartkloppingen, gejaagd gevoel. Dan besluit ik dat ik toch maar veel blijf werken. Iedere euro is mooi mee genomen. Ik wil  in ieder geval de financiële malaise voor blijven. Kleding kunnen blijven kopen voor mijn kids (bij de Primark). De koelkast vol hebben (met Lidl boodschappen. Begrijp me niet verkeerd, we gooien het geld niet over de balk!)

En dan werk ik keihard hard, en David nog harder. Dan werk ik het hele weekend, mis ik heel veel feestjes, is mijn sociale leven compleet afwezig. Dan zien David en ik elkaar amper en heb ik geen puf meer om te gaan zwemmen met Boaz, of een blokkentoren te bouwen met Midas.

Dan haat ik mezelf.

Ik voel de drang om mijn kop weer in het zand te steken. De puinhoop in huis, de volle wasmanden, de naar aandacht verlangende kids en man en de wallen (oh god die wallen) niet hoeven zien. Maar soms is er  gewoon nergens zand te bekennen….


5 reacties op ‘Work hard, pay hard…and no time to play

  1. Wellicht een goed moment om het gesprek aan te gaan met je werkgever. In overleg is er altijd veel mogelijk is mijn ervaring! Soms kan 4 uur per week minderen oer week al veel verschil maken.

  2. Ik ken het gevoel heel goed. Hier is minder gaan werken geen optie. Ik zoek zelfs nog meer werk om naast mijn 0,9 fte in bijberoep bij te verdienen. Het ergste hier is de vermoeidheid. Nog geen acht uur en al naar bed verlangen. Weinig puf om dingen te doen. Weekends die meestal tegenvallen omdat ik te moe ben er echt wat van te maken…

  3. Stephanie ik denk er net zo over, wil ook wel minder werken en denk ook steeds dat het tijdelijk is. De werkdruk is ook veel te hoog en dat maakt het er niet leuker op. Ik hoop dat het snel verandert zodat we weer met plezier naar het werk gaan we lopen allemaal op onze tenen. Sterkte in de strijd. Groet Christel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s