consultatiebureau

 

Midas werd vanmorgen weer verwacht op het consultatiebureau. Het was de hoogste tijd voor zijn anderhalf-jaar-check en dus poetste ik vanmorgen extra goed zijn tanden, poetste ik zijn billen ook nog maar een keer extra tot dat ze glommen , knipte ik zijn nageltjes bij en oefende nog even een paar dierengeluiden en liedjes met hem net zoals ik twee weken geleden had gedaan, maar toen ging mijn afspraak niet door.
We waren een beetje aan de vroege kant en waar ze bij het vorige consultatiebureau altijd erg chagrijnig waren als ik een beetje te vroeg was “want dan houdt u de plekjes van de ouders die wel op tijd zijn bezet” (fiy, er waren daar 20 aankleedkussens en er waren er nooit meer dan 6 in gebruik maar goed) maakten ze hier voor mij een gaatje vrij.

Gewoon. Omdat het kan.

img_0150Vriendelijke werd mij gevraagd of ik het groeiboekje mee had. “Sorry, maar die is ergens tijdens de verhuizing weg gekomen” gaf ik als excuus op. Eerlijk? Ik heb geen idee waar ik dat boekje heb maar ik vermoed dat ik hem al in mijn kraamtijd misplaatst heb. Blame it on the hormones. “Geen punt, mevrouw. Wij houden in ons systeem ook alles bij en ik zal wel even op een briefje schrijven hoeveel Midas nu weegt en wat zijn lengte is zodat de verpleegkundige dit kan invoeren in zijn dossier.” En dit alles wordt gezegd met een vriendelijke lach.

Gewoon. Omdat het kan.

Midas wordt gewogen, gemeten en goedgekeurd en niet veel later mogen we bij de verpleegkundige naar binnen.  Terwijl Midas druk met een puzzel aan het spelen is, wordt mij verteld dat hij het super doet. Gewicht en lengte zitten net iets onder het gemiddelde maar ook als ze hem zo bekijkt dan ziet ze wel dat hij lekker in zijn velletje zit. “Lijntjes zijn leuk om te vergelijken maar ieder kind is natuurlijk anders. Een beetje babyvet is nooit verkeerd en als ze verder lekker actief en alert zijn dan is dat veel belangrijker dan zo’n lijntje.”

Dat zegt ze gewoon. Omdat het kan.

We kletsen nog even verder. Over het niet door slapen en hoe zwaar dat voor ons zal zijn maar dat we vooral moeten doorzetten. Over het niet goed kunnen lopen maar ook over hoe goed hij al vanaf staand een bal van de grond kan pakken en deze kan gooien. “Dat hoeft hij eigenlijk pas over een half jaar te kunnen!” zegt ze enthousiast. We hebben het ook nog even over de ondeugd die hij uitstraalt. Zijn boevenkoppie waaraan je al kan zien dat dit niet de gemakkelijkste dreumes is. Jeetje, zij snapt mij!

Gewoon. Omdat het kan!

Ik heb in het verleden echt geen fijne ervaringen met consultatiebureau’s gehad. Er werd mij vertelt, 2 maanden nadat Boaz was geboren en ik van voor niet wist wat ik achter moest doen met een baby en mijn hormonen en het eenzame gevoel en mijn wereldje die opeens heel klein werd, dat ik veel te dik was. Oh en mijn baby ook. En we moesten allebei maar snel op dieet want anders werd het nooit meer wat.

Er werd mij vertelt dat ik wel een consult voor Midas mocht overslaan. Ik had immers al een kind waar het goed mee ging dus ik zou me met deze (totaal andere baby) ook wel redden.

Ik moest maar roomboter door de wortelpuree doen want Midas was veel te mager. Vel over been. Die kwam de winter nooit door op deze manier. Dat ik dat niet even eerder in de gaten had gehad. Ik zou, als moeder van twee jongens, beter moeten weten. (Ze had het toen dus over de bolle links op de foto)

Het advies dat ik meekreeg heb ik, na mijn eerste “u en uw kind zijn veel te dik” verklaring altijd met een korreltje zout genomen. Lief lachen, ja knikken en mijn eigen pad trekken. En toch wil ik wel erkenning. Ik wil graag dat mensen, wie er voor gestudeerd hebben, zeggen dat ik het goed doe. Dat ik goed bezig ben. Dat moeder zijn zwaar is en dat het heel begrijpelijk is als je je kind af en toe achter het behang wil plakken. Dat het allemaal goed komt en dat ze vertrouwen in mij en mijn kinderen hebben. En na ruim vier jaar en verschillende afspraken bij het cb kreeg ik die erkenning vandaag voor het eerst.

Gewoon. Omdat het kan.

Advertenties

7 thoughts on “consultatiebureau

  1. Wij noemden het thuis altijd het ‘consternatie bureau’ altijd gezeur en ze waren het nooit met elkaar eens! Mijn moeder is verpleegkundige en riep altijd; gewoon lief lachen en ja knikken. Ene oor in,.andere oor uit….

  2. Dat is niet leuk geweest! Wij hebben CB bij de miro en nu zit die in wijkcentrum de Lumen. Alleen maar positief. Ook ik heb dat boekje al vanaf de eerste X niet meer net zoals zijn vaccinatie briefjes. Nooit een probleem. En vanmorgen waren wij 15 minuten te vroeg. Geen probleem, kon duuk fijn even spelen. Maar wij zijn er vanaf! Duuk is bijna vier! Jeej!! Buebye CB! !!

  3. He bah! Ik had in de stad ook een stomme, en zo onpersoonlijk ook. En toen gingen we verhuizen naar een dorp en had ik eindelijk EEN NORMAAL MENS. Die ook zelf kinderen had. En gewoon normaal deed. En dus lief. Gelukkig jij nu ook..:)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s