Småland

Boaz wil wat leuks doen, en ik wil naar IKEA en dat vind Boaz dus helemaal niet leuk. En dan floep het er bij mij uit.

“Ze hebben bij Ikea ook een ballenbak, anders ga jij daar spelen met alle andere kindjes, terwijl wij spulletjes gaan zoeken. Dat is wel leuk toch?”

Småland. Nog nooit eerder heb ik mijn bloedje daar achter gelaten. Boaz achterlaten bij de BSO waar we eerst een goed gesprek met de medewerkers gehad hebben om een vertrouwensband op te bouwen, lukt me prima. Ook op school, waar ik de meeste leerkrachten, de meeste kindjes, het hoofd van de school en zelfs een paar ouders al ken, laat ik hem met een gerust hart achter. Maar bij Småland, waar een paar onbekende meiden een groepje losgeslagen, vreemde kinderen in de gaten moeten houden, dat vond ik, tot een paar dagen geleden, nog wel een te grote stap.

It’s one Smål step for momkind, a gaint leap for me. 

Maar goed, ik heb het gezegd. Het woord is uitgesproken. No way back. Boaz moest en zou naar de ballenbak gaan en hij heeft er zin in!

Ik wil me niet laten kennen. De lieve meiden van Småland kunnen er natuurlijk ook niets aan doen dat ik last heb van verlatingsangst en vertrouwens-issues heb. Mijn hoofd zegt dat deze meiden heel goed hun werk kunnen en zullen doen en dat Ikea echt niet ieder willekeurige jonge meid “hoofd ballenbak”maakt.

Maar mijn hart schreeuwt: Hou hem gewoon bij je, sleur hem mee de winkel in, gillend, krijsend, huilend, met de kans dat hij je voor altijd zal haten, maar dan is hij wel bij je.

img_0441Hartstem tune ik met grof geweld uit en ik laat Boaz het inschrijfformulier invullen. Ondertussen legt een van de meiden mij uit hoe Småland werkt. Boaz krijgt een sticker met zijn naam. Een stempel met een nummer een doos voor zijn slippers. Op het invulformulier moet ik ook mijn naam en telefoonnummer noteren en mocht er iets zijn word ik meteen gebeld. Mochten ze me niet kunnen bereiken, dan zal er worden omgeroepen dat “Boaz graag wil worden opgehaald uit de ballenbak”. Ik krijg al rillingen bij het idee dat zijn naam straks door heel Ikea door de luidsprekers galmt en ik ergens, helemaal aan de andere kant, vast tussen een meubelssnuffelende mensenmassa sta en ik niet snel bij hem kan zijn. Doomscenario’s dreigen mijn zen-houding te verwoesten maar ik laat het niet gebeuren. Adem in, adem uit, alles komt goed. Ook ik krijg een stempel met het zelfde nummer al Boaz. Alleen mensen met een matching stempel mogen een kind uit de ballenbak meenemen. Check, check, dubbel check. I love it. 

Boaz gaat door het deurtje naar binnen. Zwaait nog één keer, en verdwijnt dan achter een nepboom met een nepspin.

David, Midas en ik lopen verder de winkel in. Ik zoek kussens en een knoflookpers en een snijplank en opbergbakken en in iedere roep of huil van een kind herken ik de stem van Boaz. Als ik achter me kijk blijkt het keer op een keer een ander kind te zijn en ben ik weer even gerust gesteld. Ik word niet gebeld en ik word niet omgeroepen op de intercom. So far, so good.

img_0440Na het afrekenen van weer veel te veel spullen (voornamelijk David’s schuld) snel ik naar Småland waar ik Boaz, samen met een hele groep andere kindjes, heel lief zie tekenen aan een klein tafeltje. Als hij mij ziet, zwaait hij een keertje, laat zijn tekening zien en gaat dan geconcentreerd weer verder met tekenen. Hij heeft mij niet gemist. Hij wil nog niet naar huis. Hij vindt het helemaal geweldig in deze ballenbak.

Ik beloof hem dat we snel terug gaan en dat hij dan weer in de ballenbak mag. En dan is alles weer goed. Ik krijg een knuffel en een tekening die hij speciaal voor mij heeft gemaakt en vervolgens lopen we, hand in hand, terug naar de auto. Heel fijn dat Småland bestaat want winkelen bij Ikea is een stuk aangenamer zonder opstandige puberpeuter die al die knoflookpersen en snijplanken maar stom vindt.En zo heel vreselijk eng is het helemaal niet. Ook niet voor moeders met vertrouwens-issues en verlatingsangst.

 


3 reacties op ‘Småland

  1. Knap hoor! Hier laatst een poging gedaan, maar de peuter was te jong en de kleuter wou dat ik dan mee ging, wat a. niet mag en b. zijn doel voorbij schiet. De peuter wou overigens wel graag gaan, desnoods alleen. Maar dezelfde angsten zouden door mijn hoofd gaan. Wat als je wordt afgeroepen en je moet inderdaad in de ikea de weg terug vinden naar dat Smaland, op een kort tijdsbestek?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s