Schiermonnikoog

Ik hou van Schiermonnikoog. Alleen de gedachte aan een dagje eiland maakt mij al gelukkig. Daarom vond ik dat we, als afsluiting van de drukke vakantie waarin ik geen vakantie had, een dagje moesten uitwaaien op Schier. Zo gezegd, zo gedaan.

 

DSC_0422

 

 

Boaz is de knuffelkont van de twee maar Midas laat pas geknuffel toe als hij er zelf klaar voor is. Heel onverwachts “rent” mijn minimonster opeens naar zijn grote broer, slaat zijn armen om hem heen en blijft lang genoeg staan om een foto te kunnen maken.

DSC_0426Daarna loopt hij, hand in hand met Boaz, richting het strand. Twee meter. Daarna is hij er wel weer klaar mee en wil hij alleen verder.

 

DSC_0693

Als we op het strand aankomen heb ik geen tijd om Midas een zwembroek aan te doen. Voordat ik het weet zit hij al compleet onder de modder en heeft hij helemaal geen tijd om zich om te laten kleden door zijn moeder. Ik heb hem maar zo gelaten.

DSC_0572

 

 

 

 

 

 

Wat hou ik van mijn dromer. Mijn stille, rustige genieter. Mijn kleine, grote man die altijd zorgt dat hij niet te ver bij mij uit de buurt komt.

DSC_0550

Hoe anders is deze avonturier. Hij die mijn hand niet vast wil houden als we aan het wandelen gaan. Hij die zelf wil ontdekken, zelf wil gaan, zelf wil doen. Hij die valt, een tand door de lip heeft, even huilt en mij dan vraagt om “etuh”. Hij, met de pretoogjes die ondeugd uitstralen en soms niet weet hoe hij lief moet doen. Dit mannetje heeft mijn hart gestolen.

 

DSC_0518

Het is perfect vliegerweer en na een paar keer oefenen houdt Boaz de felgekleurde vlieger keurig in de lucht. Ik heb het ook even geprobeerd maar ik zie er het nut niet van in.

DSC_0499

Laat mij maar wijn drinken. Veel nuttiger!

DSC_0497

Het strand, een van de breedste standen van Europa, is verlaten. Ik kan de jongens met een gerust hart tientallen meters het wad op laten lopen. Het dunne laagje water vormt geen gevaar, enkel één grote modderpoel van avontuur. Meer heb je niet nodig als je vier bent.

DSC_0489

Gooien met zand. De hele middag. Zand in hun haren, zand in hun gezicht, zand tussen de tenen.

DSC_0530

Zeggen dat iets niet mag werkt averechts bij Midas. Hij wijst naar het water en roept mij. “mama, drinkuh?” Ik zeg hem dat het niet mag, dat het vies is. Hij kijkt mij met zijn glimoogjes aan, bukt en drinkt. Compleet gelukkig kijkt hij mij daarna aan, totdat de zoute smaak van het zeewater door dringt. Zijn gezicht trekt samen en terwijl hij zijn tong met zijn zandhand afveegt zegt hij “Viessss”.  No shit, Sherlock.

 

DSC_0453

 

DSC_0620

Norris heeft de dag van zijn leven. Op sommige stukken van Schiermonnikoog mogen honden los lopen en daar maakt deze geboren Fries gretig gebruik van.

DSC_0758

“Je mag het aan niemand verder vertellen, maar morgen ga ik niet naar groep twee. Ik ga naar de superhelden school.” Ik geloof hem.

DSC_0724

We verlaten Schier pas, als de zon onder gaat. Terwijl de laatste zonnestralen het eiland beroeren varen wij terug naar het vaste land. Die nacht slapen we voor het eerst in maanden allemaal door. Zonder rare dromen, zonder huilende baby’s, zonder eerst uren wakker te liggen. Schiermonnikoog doet dat met je.

DSC_0478

We zijn maar 1 dag op het eiland geweest. Maar in die paar uurtjes daar heb ik meer het vakantiegevoel geproefd dan in de zes weken vakantie die er aan vooraf gingen. Ik hou van het eiland. We houden allemaal van het eiland. En ik denk dat het eiland ons ook wel leuk vindt…

 

Tot snel Schier!

 

 

 

 

Advertenties

3 thoughts on “Schiermonnikoog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s