op…

Heel veel van jullie is het opgevallen dat ik niet meer blog over mijn werk en dat ik werken ook niet meer in mijn weekoverzichten noem. Ik kreeg dan ook van verschillende kanten de vraag of ik überhaupt nog wel werk.

Nee. Sinds eind december zit ik thuis. Mijn contract liep eind januari af en als ik had gekund was ik gewoon blijven werken tot het einde. Maar ik kon niet meer. Ik was op. De laatste weken ging ik huilend  naar het werk, daar zat ik vaak te huilen op het toilet om vervolgens weer huilend naar huis te rijden. Levensgevaarlijk achteraf gezien. Ik lag nachten wakker. Te stressen over geld, over nieuw werk, over de kinderen, over zaken die geregeld moesten worden. Ik was zo snel boos, op alles en iedereen. Op de kinderen als ze te luidruchtig aan het spelen waren, op David als hij iets later dan gepland thuis kwam, op Norris als hij niet luisterde. Maar ook op de supermarkt omdat ze niet meer mijn favoriete merk billendoekjes hadden, of op het Chinese restaurant omdat ik mijn afhaalmaaltijd niet per pin kon betalen.  Maar voornamelijk was ik boos op mezelf.

Afbeeldingsresultaat voor i'm feeling downTwee jaar lang heb ik zo veel gewerkt dat ik thuis heel veel heb gemist. Midas was 6 weken toen ik ging werken. Mijn zwangerschapsverlof was nog niet eens afgelopen. Ik “dumpte” mijn baby en zijn grote broer bij de opvang en ging.  Ik miste zijn eerste echte kruipen, zijn eerste rechtop zitten, zijn eerste stapjes. Met een brok in mijn keel bekeek ik de filmpjes die David mij stuurde hoe Midas achter een loopauto liep. Maar ook Boaz heeft in de afgelopen twee jaar zo veel meegemaakt dat ik gemist heb. Voor het allereerst naar groep 2. Het grote sinterklaasfeest,  leuke dingen doen met hem in het weekend. En ik weet ook wel dat ik niet de enige ben die veel werkt. Dat ik niet de enige ben die veel van haar kinderen moet missen. Doordat ik me hier van bewust ben, ben ik steeds verder gegaan. Steeds over mijn eigen grenzen heen. Steeds dieper de ellende in.

Ik heb verjaardagen en feestjes en doopvieringen gemist. Ik heb weekenden alleen maar gewerkt terwijl David met de jongens leuke dingen deed. Of niet, want David is na een volle week hard werken natuurlijk ook toe aan even rust. Er zijn weken, maanden geweest dat wij elkaar afwisselden. Ik stond bij de poort te wachten tot David thuis kwam zodat ik snel weg kon rijden om niet te laat te komen. Als hij vrij was, was ik werken. Als ik vrij was, werkte hij. We hadden tijdens de “wisseling van de wacht” tijd voor een kusje en een snelle dienstoverdracht. “Midas heeft al gegeten, Boaz nog niet, Boaz moet nog even douchen, Midas heeft niet veel geslapen dus doe maar vroeg naar bed en wil je alsjeblieft brood uit de vriezer halen anders hebben we morgenvroeg geen ontbijt.” 

Afbeeldingsresultaat voor sadIk kan je vertellen, dat doet een relatie niet ten goede. Geen van ons had tijd om even bij te tanken, om even tijd voor zichzelf te hebben laat staan voor elkaar. Irritaties, frustraties, eerder huisgenoten dan geliefden. Ik heb zo lang gedacht: binnenkort wordt het anders, deze pittige situatie is een investering in de toekomst. Nu knallen, straks de vruchten plukken. Boy, was I wrong…

 

Het is David geweest die voor mij aan de rem heeft getrokken. Hij stond erop dat ik me ziek moest melden. Dat ik naar de huisarts moest gaan. Dat ik niet langer zo door kon gaan. En dat deed ik, met pijn in mijn hart en tranen over mijn wangen maar het was de beste keuze die iemand ooit voor mij gemaakt heeft. De dagen die daarop volgden heb ik zo veel gehuild dat het lijkt alsof ik geen tranen meer over heb.

Officieel heb ik geen burn-out. Om te bepalen of je een burn-out hebt, zou je een test moeten doen. Een vragenlijst moeten beantwoorden. Ik heb dat niet gedaan. Ik ben naar mijn huisarts geweest en deze geweldige man heeft geen vragenlijst nodig om te zien dat ik emotioneel aan de grond zit. Nu ik van mensen die er verstand van hebben een bevestiging heb gekregen dat het echt niet goed met mij gaat, vallen er heel veel puzzelstukjes op hun plaats. Achteraf zat dit er al vanaf de zomervakantie aan te komen.

Afbeeldingsresultaat voor depressedIk voelde (en voel) me zo enorm ellendig. Ik heb gefaald. Ik voel me immens schuldig. Ik voel me compleet machteloos en ik vertrouw mijn eigen mensenkennis niet meer. Ik heb het concentratieniveau van een badkamertegeltje. Ik vergeet de meest stomste dingen. Ik slaap slecht en als ik slaap dan droom ik heel heftig. Overdag ben ik een vaatdoek. Oh jongens, ik ben zo moe. Zo ontzettend moe.  Ik huil om alles. Stomme reclames, filmpjes met zwangerschapsaankondigingen, Midas die Boaz onverwachts een knuffel geef of als David mij een compliment geeft. Zomaar.

De dingen die ik de afgelopen weken heb gedaan en die jullie allemaal hebben kunnen lezen: het declutteren, de lange wandelingen,  naar de ballenbak met de kinderen, winkelen, feestjes, recepten uit proberen, taarten bakken en de etentjes met vriendinnen, het was allemaal bezigheidstherapie.  Ik geniet er niet van, ik voel me zelfs schuldig als ik leuke dingen ga doen.

Ik moet door, en dat ga ik doen. Hoewel ik nog steeds het liefst in bed kruip, ga slapen, alles wil vergeten, niets meer wil voelen  en ik helemaal geen zin heb om nu al te denken aan morgen, heb ik wel zin om me weer beter te voelen. Om me weer blij te voelen. Om gelukkig te zijn.

Afbeeldingsresultaat voor depressed

Ik heb deze blog niet geschreven uit zelfmedelijden of om aandacht te vragen. Ik heb dit geschreven omdat ik zoveel van mezelf deel hier op mijn kleine stukje internet en ik vond het hypocriet om dit deel, dat nu zo belangrijk is voor mij, niet te delen.

En ik heb dit geschreven omdat ik weet dat er meer zijn die in dezelfde situatie zitten. Alsjeblieft, denk eerst aan jezelf. Dat is voor iedereen beter!

 

 

 

Advertenties

17 thoughts on “op…

  1. Lieve jij,…mooi geschreven, eerlijk en open,…en ik moet er ook echt op reageren,…want,…
    Op dit moment vind ik jouw blog het leukste en gezelligste om te lezen! Ennnn,…vorige week,..zat ik in een dal,…en riep tegen mijn man (huilend); er zijn mensen,..die veel werken, kleine kinderen hebben,…en er nog zoveeeeel naast doen! Ik beken; toen ik dat zei, dacht ik aan jou,…huis strak opruimen, bakken, bloggen, werken, kinderen etc.
    En ik stak er als goed opgeleide maar niet geplande thuis-blijf-moeder zo rot tegen af,…geen baan en zelfs niet aan dat soort dingen toe komen,…waardeloze ikke,…dacht ik…Het was een moment!

    ,…en was niet nodig mijzelf te vergelijken,..iets met het gras van de buren en de kleur groen,… 🙂 En tuurlijk zijn er alleskunners,…
    Wellicht dat ik je stuk daarom extra erg waardeer en prettig vond om te lezen,…dat elk verhaal een sub-verhaal kent,…

    Veel dikke knuffels en gegunde rust en geniet momentjes voor jou! Beetje bij beetje,,..stapje voor stapje,…van een noodrem moet je ook altijd bijkomen en herstellen,….Wees trots op jezelf!

    Joyce

  2. Mijn zwangerschapshormonen en ik lopen hier even een lekker potje met jou mee te janken. Wat heb je mooi geschreven en wat ben ik trots op je! En wat ben ik stiekem ook een beetje jaloers op je.. Dat je deze keuze maakt én zo goed aan jezelf denkt. Ik hoop dat je je gauw weer beter voelt! ❤

  3. Hee lieve jij. Wat ben ik verbaasd. Ik keek elke week naar jouw mooie foto’s en al die leuke dingen die jullie als gezin doen, en ik dacht: WOW, die kunnen het leven aan! Daar is het altijd feest! Die mama heeft energie om leuke dingen te doen met haar kinderen.
    Maar jeetje, wat erg dat het in het echt zo slecht gaat.


    Misschien is dit soort blogs even belangrijk dan al jouw mooie vrolijke inspirerende blogs? Ik lees het niet als een vraag om medelijden, maar als een eerlijk oprecht verhaal waar ik veel in herken. Ook ik ben al een tijdje op de sukkel en ik slaag er niet in echt af te remmen door mijn schuldgevoelens.
    Anyway. Misschien is het belangrijk dat we elkaar gewoon eerlijk vertellen hoe het gaat? Al die mooie dingen die ik hier lees en zie zijn waar, maar wat je net schrijft is OOK waar. Het is allemaal waar.

    Misschien is een deel van het probleem dat je denkt dat de mooie vrolijke blogs met de prachtige plaatjes de norm zijn, en dat je daarmee een stukje van jezelf, je eigen verhaal, misschien niet hebt durven tonen, aan jezelf, aan anderen?

    Mijn blog begint op 1 februari opnieuw. Overmorgen. Ik heb vijftien posts klaar staan met verhalen uit mijn leven. Het is zelden mooi en blinkend. Ik schrijf het niet om medelijden op te wekken bij anderen. Soms vraag ik me af of het zin heeft te publiceren over mijn frustratie als ik weken op rij met zieke kinderen thuis zit en niets gedaan krijg. Of mijn grote nood aan tijd alleen, mijn gebrek aan energie. Maar ook andere dingen. De goede en de kwade dagen.

    Nu denk ik dat het misschien wel goed is, zoals wat jij schrijft nu ook heel goed is. Want het is echt. We zijn supervrouw niet, maar we doen wel stinkend ons best. En soms ten koste van onszelf, of de tijd met onze kinderen, of ons werk, of … Misschien net heel goed dat we dat aan elkaar en onszelf kunnen tonen.

    Veel liefs voor jou & sterkte & moois en dank voor wat je schrijft en toont.

    1. Dank je wel voor je lieve woorden! Ik heb je laatste blog al zo vaak gelezen omdat dat beter is dan niets! Juist jouw blogs waardeer ik omdat ze niet zoetsappig of nep zijn, maar echt! Mama zijn is bikkelen, en soms vallen er ballen op de grond .. laten we elkaar niet voor de gek houden en gek maken! Deze blog werkt therapeutisch , jouw blogs helpen me te relativeren … zullen we er gewoon mee door gaan?! Xx

  4. In 1 adem gelezen voor het eerst zeg ik het wat ben ik blij dat je niet meer werkt. Heel veel sterkte. En schrijf alles van je af dan kun je later terugkijken en lezen en de symptomen herkennen.

  5. Wat knap dat je dit deelt met ons! Uiteindelijk komt het weer goed, ookal voel je je nu verschrikkelijk! Fijn dat je wel leuke dingen met de Kids kunt blijven doen😊 Knuffel!!

  6. Dag Schat,

    Ik begrijp je. Hier ook een lieve man die mij voor de daadwerkelijke afgrond heeft behoed (2x) Ik ben blij dat hij achter je staat. Laatst vroeg iemand aan mij wat er precies gebeurd op zo’n moment. Mijn antwoord: “Alsof je overspoeld word door een Tsunami en dat je alleen met geduld, liefde en een hoop steun je langzaam weer kan worden opgebouwd.”

    Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. En ik wilde even zeggen hoezeer ik het respecteer dat je dit zo hebt verwoord!

    Heel veel liefs en een dikke knuffel

    Nynke van Beek XoXo

  7. Weet je…ik vind t zo mooi en knap geschreven..zo echt en puur en oprecht…en toen dacht ik : ik wil wat zeggen. Ik wil wat doen. Maar dan denk ik ook weer, dit is zo persoonlijk, zal ik wel reageren? Maar als je wat leuks schrijft eeageer ik ook wel eens. En je situatie spookt door mn hoofd. Stel dat ik nou in jou situatie zou zitten. Dan is elk woord en gebaar fijn,denk ik… Dus daarom reageer ik toch! Hopelijk voel je je snel beter! Take your time!

  8. Wow….
    ik kwam op deze blog via de link van elkeblogt… ik dacht: ‘goh ff lezen’…
    Dat heb ik geweten : BAM….
    bij de tweede alinea kreeg ik een brok in mijn keel en vanaf het deel “ik heb gefaald” was ik aan het huilen…..
    Dit is keihard kenbaar en keihard confronterend…
    Een eyeopener voor mijzelf wellicht….
    bedankt! Onbewust, maar toch bedankt!

      1. Nou dat heb je zeker, onbewust maar het was echt een eyeopener …
        Nu gaat bij mij de hele ‘molen’ lopen ..
        Confronterend, maar het is goed …
        Misschien dat ik er ook maar iets over moet schrijven om het te laten bezinken bij mijzelf en te zien dat ik me er niet voor hoef te schamen..
        Want dat doe ik vooral …

      2. Schaam je niet! Het is niet jouw schuld (al snap ik je denkwijze) probeer positief te blijven, dat gaat je ook helpen en uiteindelijk gaat ook de schaamte voorbij!! Sterkte !! Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s