Het Grote Loslaten

Afbeeldingsresultaat voor loslaten kindBoaz is vijf en al groot. Al zo groot dat hij de achtertuin een beetje ontgroeit is. Hij is groot genoeg om op zijn fietsje de wereld te verkennen, een klein beetje dan. Vindt hij.

Ik ben het er niet helemaal mee eens. Ik vind hem nog helemaal niet groot. Ik vind hem nog steeds mijn kleine mannetje. Hij zat verdorie Gerelateerde afbeeldinggisteren nog in de luiers en twee dagen geleden kon hij nog niet eens lopen! Ik vind de achtertuin nog groot genoeg. Als het aan mijn ligt, dat blijft Boaz bij mij, aan de hand, tot hij achttien is. En dan mag hij wel een blokje om gaan fietsen. Maar wat ik vind of wat ik wil, is niet altijd heel erg belangrijk.

Wat wel heel belangrijk is, is om je kind de kans te geven om zichzelf te ontplooien. Zodat hij zelf fouten kan maken en daarvan te leren. Zodat hij zelf leert nadenken. Zodat hij zelfvertrouwen krijgt.  En dus laat ik, met pijn in mijn hart en liefdevol doch streng aangemoedigd door David, Boaz een beetje los. Een klein beetje de weide wereld in gaan.

IMG_0550.JPGBoaz mag fietsen. Een rondje blok. Een blokje rond. Zo vaak hij wilt, maar hij moet wel op de stoep blijven, niet met vreemde mensen praten, met niemand mee gaan en meteen naar huis komen als hij geen zin meer om rondjes te fietsen.

Boaz mag kijken of zijn buurjongen in huis is. Hij moet hiervoor één straatje over steken maar dat is geen drukke straat waar je heel goed overzicht hebt. Ik app mijn vriendinnetje (de moeder van Boaz’ zijn buurvriendje) dat Boaz onderweg is, en zij appt mij als hij goed is over gekomen. Als Boaz weer naar huis gaat dan appt ze mij dat hij er aan komt.

DSC_0238.JPGBoaz mag ook naar zijn vriendje fietsen, die een paar straten verder op woont. Om bij dit vriendje te komen, hoeft hij geen drukke straat over te steken en fiets hij eigenlijk het hele stuk over een paadje door een parkje.

Boaz mag ook naar een vriendinnetje fietsen. Dit vriendinnetje woont ook een paar straten verder en ook hier hoeft hij geen straat voor over te steken.

Boaz mag helemaal alleen naar de cafetaria om patat te halen. Ik geef hem geld mee, check nog even of hij de bestelling nog wel weet, en dan laat ik hem gaan. Hij moet oversteken, bij een zebrapad, dan de bocht om en dan zie ik hem niet meer.

De eerste keer dat hij naar de cafetaria ging, ben ik hem achterna gelopen. Ik vond het zo spannend. Ik kon het nog niet helemaal, dat los laten. Ik zag hem, terwijl hij voor het zebrapad stond te wachten. Ik zie hoe hij naar links, naar rechts, nog een keer naar links, nog een keer naar rechts en nóg een keer naar links kijkt voor hij oversteekt. Over-huppelt moet ik zeggen. Want man, oh man, wat is dat kind trots!

Ik gluur door het raampje van de cafetaria en zie hem voor de toonbank staan. Hij dreunt zijn bestelling op en gaat dan op het bankje zitten wachten. Met een glimlach, van oor tot oor.

Afbeeldingsresultaat voor #boazdewolfIk vind het maar niets, dat hele loslaten. Ik zit thuis met een brok in mijn keel, zweet in mijn handen en doemscenario’s waar je U tegen zegt in mijn hoofd. Als ik een sirene hoor, krijg ik het spontaan Spaans benauwd. Ik ga voor het raam staan om te kijken of ik hem al aan zie komen en ik hou constant mijn telefoon in de gaten.

Maar als ik hem dan even later thuis zie komen, met rode wangen, stralende oogjes en zo vol zelfvertrouwen, dan besef ik dat ik maar moet leren leven met die brok, dat zweet en die doemscenario’s.

file-3

 

Loslaten is lief hebben.

Lief hebben is loslaten.  

het is verdomd handig als je zelf geen zin hebt om naar de cafetaria te lopen!

En daar is Midas het helemaal mee eens!

 

 

Advertenties