Op… Update

Het is alweer drie maanden geleden dat ik op biechtte op te zijn. Drie maanden! Ik heb op deze blog zo veel reacties gekregen. Zo veel lieve reacties, kusjes, knuffels, bloemen, beterschap-wensen. Het was overweldigend, en ook heel erg fijn. Ik ben nog steeds heel blij dat ik destijds heb verteld hoe het met mij ging.

Nog steeds krijg ik bijna dagelijks vragen over hoe het met mij gaat. Vandaar dat ik het tijd vind voor een update.

Ik moet bekennen, ik vond het een paar weken geleden al de hoogste tijd voor een update. Hierdoor realiseerde ik me echter dat het, zelfs na al die weken, toch nog niet helemaal goed met mij ging. Dat vond ik te confronterend.

Ik had mezelf, aan het begin van mijn “break down”  8 weken gegeven om ‘beter’ te worden.  Na vier weken, dus rond de tijd dat ik mijn “op…” blog online zette, dacht ik dat ik het dieptepunt wel bereikt had en dat het vanaf dat moment beter zou gaan. Dat dat helemaal niet het geval was, dat ik me 8 weken nadien nog steeds dagelijks een vaatdoek voelde, dat ik nog zoveel boosheid in mij had, zoveel onmacht, zoveel verdriet, zoveel watten in mijn hoofd, vond ik heel erg moeilijk. Dat het huishouden er, nu ik thuis zat, een grotere drama was dan toen ik nog heel veel werkte, dat ik nog steeds geen puf had om leuke dingen met de kinderen te doen, met vrienden af te spreken, leuk met David te doen, vond ik heel erg zwaar. Er leek geen verbetering te zijn, er leek geen einde aan het negatieve te komen.

Afbeeldingsresultaat voor being a mom is hardAl die lieve mensen die zeiden dat ik rustig aan moest doen: Het was vast heel erg goed bedoeld en ik waardeer het enorm maar rustig aan doen kan gewoon niet als je een gezin hebt. Als je kleine kinderen hebt die zich nog niet kunnen redden zonder jou. Als je je kind van school moet halen omdat er niemand anders is die dat doet. Als je de was moet bijhouden omdat de kinderen anders geen schone kleren hebben. Dat je moet koken omdat, hoewel ik geen honger had, de anderen in het gezin wel gevoed moesten worden.  Hoe lief bedoelt ook, maar niets doen is gewoon geen optie. Knop om en gaan. Hoe kut je je ook voelt. En doordat ik wel heel erg de behoefte aan niets doen had en dat niet kon pakken in de mate waarin ik het nodig had, voelde zo vreselijk shit!

Tot half maart, toen de zon zich vaker liet zien, de temperaturen iets beter werden en we, dankzij de zomertijd, iets meer licht per dag kregen. Dat deed me verdomd goed! Dat was een beetje het keerpunt in de ellende.

Afbeeldingsresultaat voor love me till im me againVoelde ik me eerst 7 dagen van de week echt heel slecht en had ik, als ik geluk had, soms 1 goede dag, wisselden de slechte dagen zich hierna veel sneller af met goede dagen. Dagen waarop ik barstte van energie. Waarop ik vrolijk was, waarop ik kon zeggen wat ik dacht zonder om woorden verlegen te zitten. Dagen waarop ik weer mezelf was. Dagen waarop ik erachter kwam hoe ver mijn “vaatdoek-versie” van mijn echte ik af stond en hoe eng dat was, maar hoe goed het tegelijk voelde om weer terug te zijn!

Dat ik, na een paar top dagen, een klootjes vaatdoekdag had, vond ik veel minder erg. Ik nam hiervoor de tijd, liet het over mij heen komen, liet de boel de boel en keek uit naar de volgende dag waarvan ik vermoedde dat die veel beter zou zijn.

Afbeeldingsresultaat voor one day at a time quoteOp dit moment is het een beetje vier op, één af. En dat is prima, voor nu. Op vaatdoekdagen vertel ik de jongens dat ik me niet zo goed voel, mogen ze iets meer tv kijken dan normaal, kook ik makkelijk of vraag David of hij onderweg naar huis iets mee kan nemen en kruip ik, zodra Midas een dutje gaat doen, ook weer in bed. Moet ik huilen, dan ga ik huilen. Moet ik slapen, dan ga ik slapen.

Op de dagen dat ik me goed voel, haal ik zo veel meer uit een dag. Zo veel meer dan voorheen. Ik geniet van de jongens, die zo verdomd lief zijn. Ik geniet van het buiten zijn, van het koken van een verantwoorde maaltijd,  van de creativiteit die de laatste weken weer omhoog borrelt, van de leuke gesprekken waarin ik weer actief kan deelnemen zonder dat ik het idee heb dat alles langs me heen gaat. Ik geniet van mezelf! Ik vind mezelf weer leuk!

Het enige dat ik absoluut niet onder controle heb, is mijn gewicht. Van al dat stil zitten en thuis zitten en kast leeg vreten ben ik niet veel slanker geworden. Ik heb zo veel pogingen ondernomen om weer te beginnen aan een gezond eetpatroon en een gezond gewicht. Iedere maandagochtend begon ik vol goede moed en iedere maandagavond had ik alweer gefaald. Hierdoor voelde ik me zo ellendig dat ik heb besloten dat dit, het afvallen, niet prioriteit nummer 1 kan zijn of mag zijn. Dat komt wel weer. Ooit.

Afbeeldingsresultaat voor thanxIk wil iedereen zo enorm bedanken voor de steun en de lieve berichtjes. Ik heb zo veel privé berichtjes gehad van mensen (mannen en vrouwen, jonge meiden en jonge kerels) die in het zelfde schuiten zaten of zitten, dat ik daar een beetje van schrok. Ik had gehoopt dat dit gevoel veel meer mensen bespaard zou blijven maar ik ben ook blij dat ik het enigszins bespreekbaar heb kunnen maken en dat ik zelfs een paar mensen heb kunnen “helpen”.

Afbeeldingsresultaat voor my husband is the bestBoaz en Midas zijn een enorme drijfveer om door te gaan. Te knallen! Lieve jongens, dank je wel! Dat jullie zo lief zijn geweest en nog steeds zijn. Dat jullie snappen dat ik soms iets minder energie heb en dat jullie op goede dagen het beste in mij naar boven halen. En natuurlijk wil ik mijn lieve man, mijn geweldige David bedanken. Naast zijn fulltime baan, zijn opleiding, zijn rol als beste papa in de wereld heeft hij nog tijd en energie gevonden om mij te steunen, om mij te helpen, om mij met rust te laten als ik daar om vroeg en mij een schop onder de kont te geven als ik het nodig had. Dankzij hem weet ik waar mijn prioriteiten moeten liggen, zie ik veel minder beren op de weg en ga ik er van uit dat het allemaal weer goed gaat komen! Jij bent mijn jakobsladder.  I love you.


14 reacties op ‘Op… Update

  1. Kanjer! Perfect beschreven en ik weet hoe het voelt. Op onze koelkast hangt 3en briefje van mn therapeut…ideaal voor de vaatdoekdagen; gevoel is maar een gevoel, je hoeft er niets mee te doen.
    Oftewel die dag laten voor wat het is, en idd dan maar wat te eten halen.
    Mijn motto: het komt goed, soms duurt het alleen een ###-tijdje.

    Liefs Kristel

  2. Fijn he de zon. Dan gaat bij mij de knop ook om.
    Let others underestimate you but never underestimate yourself! YOU CAN DO THIS!

  3. Je bent niet de enige! heel herkenbaar! Maar er is licht aan het einde van de tunnel!
    En ook herkenbaar dat je juist niet met mensen wil afspreken al willen sommige mensen graag helpen.

  4. Fijn om te lezen dat je meer goede dan slechte dagen hebt, zodat je op een slechte dag weet dat het ook weer overgaat. Veel sterkte en blijf genieten van de goede dagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.