Twee mensen en een baby

Er waren eens  twee mensen, die zielsveel van elkaar hielden. Ze hielden zoveel met elkaar dat ze elkaar beloofden voor altijd samen te zijn. Dit deden ze te midden van heel veel familie en vrienden en natuurlijk volgde er na deze belofte een groot feest. Hoewel ze enorm gelukkig met elkaar waren, zouden ze het geweldig vinden om dit geluk uit te bereiden met een kindje. Een klein mensje waar ze al hun liefde aan konden geven. Een mensje die zouden steunen, helpen, stimuleren, motiveren, koesteren, liefhebben. Een mensje die meer dan welkom zou zijn.

Maar deze twee mensen konden zelf geen kindje krijgen. Daarom zochten ze hulp. Hulp van iemand die ze kon helpen hun droom te verwezenlijken. En hoewel er dan wel geen kindje in de buik van een van deze twee mensen groeide, was de liefde voor dit ongeboren kind vanaf de positieve zwangerschapstest al onmetelijk. Het mini mensje groeide in een buik van een andere vrouw, maar groeide evenveel in hun hart.

Afbeeldingsresultaat voor expectingNegen maanden lang keken deze twee mensen uit naar het kleine mensje dat zij verwachten. Ze gingen mee naar de verloskundige en naar de echo-afspraken. Ze hoorden het hartje en zagen het baby’tje dansen in de buik van de vrouw die hun droom waar kon maken.

Ze richten een babykamertje in, kochten een bedje, die ze met de nodige struggles in elkaar zette (zoals elke ouder dat de eerste keer doet), zetten vervolgens ook nog een box in elkaar. Kochten kleertjes, hydrofiele luiers, luiertjes in maatje mini. Flesjes met verschillende spenen (want welke speen is goed?!) kruikzakken die uiteindelijk helemaal niet nodig blijken want een hydrofiele luier werkt veel beter, knuffels, sokjes, rompertjes, boekjes om eindeloos uit voor te lezen.

Afbeeldingsresultaat voor keep calm babyDe dag dat het kleine mensje geboren zou worden kwam steeds dichterbij. De dag dat zij hun mini mensje in hun armen zouden kunnen sluiten, zou niet meer lang op zich laten wachten. Vol spanning leefden ze naar dat moment toe. Het moment waarop ze niet alleen maar een liefdevol stel zouden zijn, maar ook ouders, een gezin!

Eindelijk was daar het moment waar ze zo lang naar verlangt hadden. De geboorte, waar ze bij mochten zijn, was emotioneel en prachtig en het resultaat was een gezonde dochter die vanaf het eerste moment niet meer weg te denken was uit het nieuw geboren gezin. Het kleine meisje was kern gezond en mocht al snel mee naar huis waar haar nieuwe ouders haar dag en nacht bewonderden. Waar familie en vrienden langskwamen om het mooi meisje te bekijken en te vieren dat het geluk nu compleet was. Waar beschuit met roze muisjes klaar stond en waar een klein tevreden meisje in de armen van haar ouders in slaap viel.

Totdat de vrouw, de biologische moeder, de engel die dromen waar kon maken, besloot om het meisje niet af te staan. Om het meisje zelf te houden. Om het meisje uit haar eerste thuis te laten ophalen. Ondanks alle afspraken. Ondanks alle beloftes. Hoewel eerlijkheid hier heel ver te zoeken is, stond zij in haar recht en mocht ze het meisje van haar ouders afnemen.

Negen maanden lang kijk je als ouder uit naar je kind. Je bidt iedere dag dat het goed gaat, dat ze goed groeit, dat ze gezond wordt. Het moment waarop jouw kind geboren wordt, is onbeschrijflijk. Het is de heftigste en de mooiste gebeurtenis in je leven. Het moment dat je je kind voor het eerst in je armen hebt, zul je nooit vergeten. De eerste keer naar huis rijden, 40 waar je 50 mag, zo voorzichtig mogelijk om je meest waardevolle bezit zo goed mogelijk te beschermen. De eerste keer dat ze huilt en je geen idee hebt wat je moet doen. De eerste keer dat je haar kunt troosten, gewoon, door haar tegen je aan te leggen. De eerste keer dat je ’s nachts uit bed gaat, niet omdat ze huilt, maar omdat je haar gewoon wilt zien. Iedere ouder herkent dit. Iedere ouder. Of het kind nou uit je buik komt of niet.

Dat de ouders van dit mooie meisje twee mannen zijn, doet niets af van de hoeveelheid liefde die zij voelen. Voor alle liefde die zij haar kunnen geven.

Afbeeldingsresultaat voor love is allDe hele situatie is diep triest en dit wens je niemand toe.

Maar als je denkt, echt denkt, er heilig van overtuigd bent, dat twee mannen niet dezelfde liefde aan een kind kunnen geven als een ‘normaal’ stel. Als je denkt dat deze mannen gestraft worden om hun liefde voor elkaar. Als je denkt dat het walgelijk is, kindermishandeling, te ziek voor woorden en misselijkmakend is. Als je denkt dat gerechtigheid zege viert… dan ben je echt een mega sneuzak. Een pisvlek van de bovenste plank. 
Dat wilde ik even kwijt. 

 

Deze blog is een reactie op >dit< nieuwsbericht. Dit is mijn mening en ik hoop die van heel veel anderen. Want uiteindelijk draait alles om liefde!

Ik wens de vader heel veel sterkte toe en hoop dat ze, ondanks dit enorme verlies, een andere manier vinden om hun liefde te delen.

Nog een persoonlijke nood: Ik zou het niet kunnen, een draagmoeder zijn. Ik zou een kindje die ik negen maanden lang in mijn buik heb gehad, die ik heb gevoeld, niet af kunnen staan. Ik heb dan ook een groot respect voor draagmoeders en ik kan me ook wel indenken dat je uiteindelijk twijfelt of je wel de goede beslissing hebt gemaakt. De moeder had bedenktijd en hoewel het vreselijk voor de vaders is, staat ze wel in haar recht. 

Advertenties

12 thoughts on “Twee mensen en een baby

  1. Amen.

    Ik ga het oorspronkelijke bericht met de reacties niet lezen. Ik weet nu al dat dat mij woedend maakt. En dat ik op ieder belachelijk bericht wil reageren met een rake opmerking (en daar een harde schop achteraan wil geven). Dus laat ik de ergernissen vandaag achterwege en houd ik het bij jouw blog.

    1. oooh misschien is het verwijderd na alle negatieve opmerkingen? het ging ook echt nergens over. zo vreselijk en mensonterend. ik kan er zo verdrietig van worden!

  2. Zo herkenbaar en invoellbaar dit verdriet! Wij mochten als man en vrouw samen 4 kinderen opvoeden: 2 ‘van mij’ en 2 ‘van hem’. Samen waren we 1. Totdat de moeder van de 2 ‘van hem’ besloot ze nooit meer naar ons te laten gaan. Weggerukt uit ons leven. Als 3 jaar niet meer gezien. Maar nooit nooit nooit uit ons hart en gezin.

  3. Ik had het bericht gelezen en toen al vond ik het zo intens verdrietig! Wat een drama voor deze ouders. Maar na het lezen van jouw blog staan de tranen in mijn ogen…..pffff.
    Het blijft ook altijd een moeilijk punt want ik kan me de reactie van de draagmoeder ook voorstellen. Niet goedkeuren, maar waar ligt de grens tussen begrijpen en afkeuren. Ik zou nl ook niet 9 maanden een kindje in mijn buik kunnen dragen en het vervolgens afstaan. Maar ik heb me dan ook aangemeld voor draagmoederschap.
    En dan de rare negatieve reacties…..ik lees ze maar niet want het maakt me zo kwaad. Ik ben het met je eens, waar zoveel liefde is voor een kind, is het altijd welkom. Man/vrouw, 2 vrouwen, 2 mannen…want maakt het uit. Bedankt voor je mooie blog!

  4. Ben het helemaal met je eens. Liefde daar gaat het om. Heel heftig verhaal. Ook eens ik deze vaders heel veel sterkte. En hoop enorm als ze dit verdriet een plek hebben kunnen geven ( wat me overigens erg moeilijk lijkt) dat er een kindje hun liefde mag ontvangen.

  5. Ik snap je blog en ik snap je artikel, mooi geschreven.
    Helaas belicht dit slechts een kant van het verhaal. Ik las net een stuk welke de draagmoeder heeft geschreven, dit kindje is namelijk van haar en haar man. En niet zoals de bedoeling zou zijn van de Wensvader. Dit wees een dna test uit (verplicht, geloof ik, in de voogdijrechtszaak) Wat het hun kind maakt. Daarna heeft de moeder pas besloten het kind terug op te eisen.
    Dit verhaal kent alleen maar verliezers. Treurig, want ik denk dat draagmoederschap hele mooie dingen voort kan brengen.

    Wat ik voor de volle 100% met je eens ben is dat dit soort bekrompen reacties op het eerste artikel gewoon te sneu voor woorden is.

  6. Vandaag stond een reactie van de moeder in de krant. Er stond duidelijk bij dat de echtgenoot van de draagmoeder de vader bleek te zijn, en niet de twee wensvaders. Misschien is een (gedeeltelijke) rectificatie op zijn plaats?

    1. de draagmoeder heeft tijdens de hele zwangerschap aangegeven dat de baby, hoe dan ook, voor de wensvaders zou zijn omdat zij niet voor een vierde kindje zouden kunnen zorgen.
      Maar dat heeft niets te maken met de vreselijke homohaatdragende reacties die op de berichten volgen. Daar ben ik op tegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s