Sorry…

Na de positieve test, en het bekomen van de shock, volgde een enorme vreugde. Ik wilde het het liefst van de daken schreeuwen! Ik was zwanger! Eindelijk! De verrassingsvlog hebben we toen eigenlijk meteen al gepland en ik keek er enorm naar uit om het nieuws op deze manier met jullie allemaal te delen! Maar ik voelde me ook een beetje schuldig. Schuldig naar diegene die het ook zo graag willen maar waarbij het niet lukt.  Ik weet immers zo goed hoe het is om van anderen te horen dat ze zwanger zijn, terwijl het zelf niet lukt…

Iedere keer dat iemand in mijn directe omgeving het grote nieuws deelde, was ik blij. Blij voor haar. Enorm blij! Tuurlijk gun ik dit geluk iedereen! Maar ik moet bekennen dat ik er daarna vaak behoorlijk kapot van ben geweest. Waarom zij wel….?

Achteraf valt het bij mij allemaal nog wel mee. Pas toen Midas bijna een jaar was, zijn we weer gaan proberen. Anderhalf jaar later was het “raak”.  Er zijn vrouwen die al veel langer worstelen met zwanger worden. Maar toch…anderhalf jaar is 18 maanden. Ik werd 18 keer ongesteld terwijl ik zo had gehoopt dat het niet zou gebeuren. Ruim vijfhonderd dagen waarop hoop en verdriet elkaar in rap tempo afwisselden.

“Loslaten” zou hét codewoord zijn om zwanger te worden. Zolang je je er te druk over maakt, te veel mee bezig bent, te veel stress veroorzaakt door  zou niet ten goede komen van de zwangerschap. Het klinkt heel logisch en voor mensen die er niet mee bezig zijn, (en de meeste mannen) is het waarschijnlijk ook wel eenvoudig om los te laten. Maar als vrouw, met een wens, en iedere maand weer een hele schommeling aan hormonen? Hoe dan!?

 

Hormonen beïnvloeden gedrage en humeurNet na je ongesteldheid ga je de maand weer in met frisse moed. Een ton energie. Positieve gedachte. Alle mogelijkheden liggen open! Je weet dat de vruchtbare periode eraan komt en sekst er lekker op los!

En dan komt het wachten… Voel je je anders? Heb je meer puistjes? Is je reuk sterker? Voel je je misselijk? Glanst je haar een beetje meer en zijn je nagels sterker? Aan ieder krampje in je buik je buik schrijf je een oorzaak toe.

Iedere keer dat je naar de toilet gaat, check je of alles nog in orde is. Zolang er niets te zien is, is er hoop! Hoe dichterbij  de dag dat je eigenlijk ongesteld zou worden komt, hoe spannender het wordt. Je begint al te rekenen… “mocht het deze keer raak zijn, dan zou de baby in februari komen!”

En dan komt de dag dat alle hoop vervliegt. Dat de tampons en maandverband niet aan te slepen zijn. Dat je chagrijnige gedrag wordt toegeschreven aan de maandelijkse hormonen en dat verder niemand zich er echt druk om maakt.

Maar jij bent een beetje in rouw. In rouw om wat had kunnen zijn. In rouw wat zo gewenst was.  Dat je je door de hormonen ook nog eens behoorlijk shit voelt, helpt natuurlijk niet mee!

En na een paar dagen begint het hele circus weer op nieuw. Dit kan enorm slopend zijn.

flower-inyum-zazizuzezo-pretty-rose-sorry-typography-Favim.com-71296Dus voor al die vrouwen waarvoor mijn nieuws  een beetje zwaar viel: Sorry. Ik denk aan jullie. Echt. En ik hoop zo dat ook jullie binnenkort het goede nieuws van de daken mogen schreeuwen! En voor al die anderen met goedbedoelde “loslaat-adviezen”… Doe maar gewoon niet! x

Advertenties

9 thoughts on “Sorry…

  1. Idd, je schuldig voelen is absoluut niet nodig. Maar ik snap het wel. Wij hebben zelf onze tweede zwangerschap een lange tijd verborgen gehouden voor een kennis die net bezig was met IVF. En dat van “loslaten” is zo’n dooddoener hé…. (Oh en klagen over kwaaltjes mag ook hé trouwens.)

  2. Herkenbaar… na anderhalf jaar was ik eindelijk zwanger van onze eerste (Nu net 10 jaar geleden). Daarna duurde het nog 3 jaar voordat onze 2e geboren werd. En de derde… die kwam heel onverwachts een jaartje later. Nooit gedacht dat dat kon bij ons!
    Maar toch… elke keer ook stil gestaan bij degene die niet zoveel geluk hadden als wij. Moeders voor moeders een handje geholpen en elke keer weer verwonderd zijn over hoe het toch kan dat kleine mensje in je buik. Wonderlijk, elke keer weer. En zekers niet vanzelfsprekend!

  3. Wat attent dat je andere vrouwen een hart over de riem steekt. Je hoeft geen sorry te zeggen. Dit is de natuur, hoe hard ook soms. Maar het is goed te beseffen dat een zwangerschap niet vanzelfsprekend is. Ik was van Oz en Zola beide keren in één keer zwanger. En dat op mijn leeftijd. Daar ben ik echt dankbaar voor geweest. En ik zal nooit tegen vrouwen zeggen dat ze het moeten loslaten of nog jong zijn of dat het dan not meant to be is. Nee, het is gewoon klote als het gewenst is maar telkens niet lukt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s