Bolle Babysbuik update #3 Eerste trimester

Vandaag ben ik precies 13 weken zwanger! De baby’s zijn zo groot als een nectarine , op hun vingertoppen vormen zich vingerafdrukken en ze kunnen zelfs al de duim in hun mond doen! Een mijlpaal! En de hoogste tijd voor weer een update!

De afgelopen weken voelden een beetje als een achtbaan. Er waren dagen dat ik de klok wel vooruit kon kijken! Dat de tijd zooooo langzaam ging dat ik dacht dat de volgende week nooit zou komen. En nu lijken de dagen juist enorm snel te gaan! Ik ben gewoon al 13 weken zwanger!

Sinds de allereerste afspraak bij de verloskundige, waar bleek dat ik ruim acht weken zwanger was, heb ik al vier echo’s gehad. Dat is meer dan sommige vrouwen tijdens de gehele zwangerschap krijgen! Ik vind het zo leuk om zo vaak even naar binnen te mogen kijken, helemaal nu ik verder nog niets voel.

De eerste echo was natuurlijk dé verrassingsecho bij de verloskundige. De tweede volgde een paar dagen later bij de gynaecoloog. Deze was een stuk minder duidelijk en eigenlijk alleen bedoeld om te zien of het er inderdaad twee zijn en of beide hartjes goed kloppen. Dat zag de gynaecoloog meteen maar ik had er tijdens deze echo meer moeite mee om het goed te zien.

Drie weken later hebben we de eerste “termijn-echo” gehad. Een uitgebreide echo door een echoscopiste was gelukkig wel weer heel erg duidelijk. Dit heeft voornamelijk te maken met de kwaliteit van het apparaat.  Het apparaat waar de echoscopiste mee werkt is veel beter (“Rolls Royce-kwaliteit”) als het apparaat waar de gynaecoloog tijdens mee kijkt (“Blokker-kwaliteit” zoals mijn gynaecoloog uitlegt)

Een paar dagen na de “termijn-echo” heb ik een afspraak met de gynaecoloog om de echo te bespreken. Ik krijg, zodra ik zijn kantoor binnen stap, een enorme preek. “Jouw villa is gebouwd voor één kindje en nu wonen er twee in. Jij MOET rustig aan gaan doen. Nu al. Alle hulp die je krijgt aangeboden MOET je aannemen. Je pakt je rust zo vaak je dat kan, je tilt geen zware boodschappen meer en je gaat geen gekke dingen meer doen. Je hebt er thuis ook nog twee rondlopen en ik wil niet dat je met 24 weken al met je tong op je zool hier binnen komt lopen!”

Na deze preek, waar ik wel een beetje van schrok, ik voelde me immers eindelijk sinds het begin van de zwangerschap weer een beetje “normaal”, vervolgde hij op een vriendelijke toon dat hij me met de preek even een beetje bang wilde maken omdat ik toch echt de ernst van een tweelingzwangerschap moest in zit. Nou dat is gelukt!

Vervolgens moet hij even mijn bloeddruk opmeten, een afspraak voor bloedprikken bij het lab en een vervolgafspraak. Nu ik er toch ben, wil hij ook wel even met “zijn Blokker-apparaat” een echo maken en dus krijg ik de twee minimensjes onverwachts weer te zien!

Waar ik me in het begin van de zwangerschap heel erg slecht voelde, (als of ik de hele dag met een enorme kater rond liep) voel ik me de laatste twee weken eigenlijk best goed! Hoewel ik nog wel heel erg moe ben, kom ik de dag dankzij een middagdutje heel goed door! Doorslapen lukt niet altijd even goed. Ik droom heel erg heftig waar ik wakker van word en waardoor vervolgens uren wakker van lig. En ik heb regelmatig zere botten in mijn armen en benen. Ik denk dat deze probleempjes mede de oorzaak zijn dat ik overdag zo moe ben! 

Voor Boaz heb ik een paar apps gedownload zodat hij de groei van de baby’s goed in de gaten kan houden. Hij vindt het super interessant en kan niet wachten tot hij de baby’s kan voelen trappelen. Midas snapt er veel minder van maar aait mij soms wel over mijn (enorm gegroeide) borsten alsof de baby’s daarin zitten. Hij wil de baby’s telkens zien. Ik probeer hem uit te leggen dat de baby’s, die in de buik zitten (!) nu nog veel te klein zijn en eerst flink moeten groeien voordat hij ze kan zien. Boos zegt hij dan tegen mij dat hij “de andere mama” wil zien. Ik weet gelukkig ondertussen dat hij dan ook graag een app wil zien waarop een “zwemmende” baby te zien is.

Mijn buik groeit ook al aardig en sinds vorige week ben ik aan de zwangerschapskleding. Hoewel mijn “gewone” broek nog wel goed zat, had ik aan het einde van de dag toch last van de boord die net iets te strak tegen mijn buik aan kwam tijdens het zitten. Wat een verademing, die broeken met zo’n rekband!

Voor de kilo’s die erbij zullen komen, ben ik wel een beetje bang. Ik wéét hoe zwaar afvallen is en hoe dubbel zwaar het is als er ook nog extra zwangerschapskilo’s bij opgeplakt zitten. Maar tot nu toe ben ik amper 2 kilo aangekomen en dat is keurig! Ik heb gelukkig ook nog geen cravings of extreme honger. Ik heb juist heel veel zin in fruit en eigenlijk niet echt zin in avondeten. Dikke vette prima!

En zo zijn de eerste dertien weken toch eigenlijk best snel en voorspoedig gegaan… op naar het volgende trimester ! 

 

Advertenties