Bevallingsverhaal: Boaz deel 1

Mijn eerste zwangerschap ging prima. Behalve dat ik dan echt een oprecht k*twijf was. Mentaal was ik een wrak, emotioneel incontinent en tegen David alles behalve liefdevol. Maar lichamelijk had ik amper kwaaltjes.

img_8601.pngTot tijdens een controle in de 36e week bleek dat mijn bloeddruk wat aan de hoge kant was. Ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis voor verder onderzoek. Met een CTG werd ook de baby goed gecontroleerd en mijn bloeddruk werd ieder kwartier opgemeten. Hoewel ik best relaxt was, met de baby was immers alles goed en na een zwangerschap van 36 zou hij gezond ter wereld kunnen komen, was mijn bloeddruk toch behoorlijk hoog.  Behoorlijk hoog maar niet hoog genoeg om op dat moment verdere actie te ondernemen en te laat in de zwangerschap om nog met medicijnen te beginnen.

Een paar dagen later, er had een weekend tussen gezeten (het sinterklaasweekend dat we met de hele familie bij ons thuis hadden gevierd) wilde de verloskundige me voor de zekerheid toch nog even zien. Mijn bloeddruk was nog steeds hoog, wat ik helemaal niet gek vond na zo’n druk weekend, en ze stuurde me weer door naar het ziekenhuis. Daar had ik me al een beetje op ingesteld. Ik had zelfs voor de zekerheid al een vluchttas meegenomen!

 

Volg Wolferien ook op facebook

Even later lag ik weer aan de CTG en hartslagmeter. De baby deed het nog steeds voortreffelijk, met mij ging het beduidend minder. Ik merkte hier zelf trouwens echt helemaal niets van!

Gerelateerde afbeelding
bron foto

Na uren in het ziekenhuis te hebben gelegen, kwam de arts bij me. Het zag er niet naar uit dat mijn hartslag uit zichzelf nog naar beneden zou gaan en ze wilden nu, in de laatste weken van de zwangerschap, niet meer beginnen met medicatie.

De enige manier om mijn bloeddruk omlaag te krijgen, was een bevalling.

Een beetje flabbergasted knikte ik dat dat ok was. Hoewel ik wist dat het de zwangerschap niet meer heel erg lang kon gaan duren, met 36+ is het einde immers in zicht, vond ik het heel erg raar om alles nu daadwerkelijk te plannen. Om te weten dat het nu écht ieder moment ging gebeuren! Ik kon even bijkomen terwijl de verpleegkundige een agenda ging halen om een afspraak in te plannen. Om dé afspraak in te plannen. Op dinsdag 13 december had ze wel een plekje voor mij vrij.

Afbeeldingsresultaat voor 13 decemberIk maakte mijn twijfels over de datum kenbaar. Ooit zou mijn kind op vrijdag de 13e jarig zijn en dat vond ik een heel raar idee. Compleet irrelevant maar zo gestoord dacht ik tijdens mijn zwangerschap. De verpleegster verzekerde mij dat ze op de 13e zouden beginnen met inleiden door weeën-opwekkers maar dat de meeste bevallingen wel langer dan 24 uur duren en dat de kans dan ook groot is dat ik pas na 12 uur ’s nachts ga bevallen. Op 14 december dus. Niets aan het handje!

David was ondertussen onderweg naar het ziekenhuis en hij belde me net op het moment dat ik wist wanneer ik zou worden ingeleid om te vragen hoe het ging. Dat ik hem kon vertellen dat hij 13 december, uiterlijk 14 december vader zou worden, vond ik een van de raarste dingen die ik David ooit heb verteld.

Natuurlijk krijgt dit verhaal nog een staartje!
Volgende week donderdag lees je deel twee!

Advertenties

5 thoughts on “Bevallingsverhaal: Boaz deel 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s