Bevallingsverhaal: Boaz deel 2

Afbeeldingsresultaat voor mst enschede logoOp dinsdag 13 december 2011 mag ik me ’s morgens vroeg melden bij het VrouwKindCentrum van het MST in Enschede. Ik ben enorm zenuwachtig. Ik had in de afgelopen dagen verschillende horrorverhalen gehoord over “inleiden”. Weeënstormen, ondraaglijke pijn, wel heftige weeën maar geen ontsluiting. Ik moest me op het ergste voorbereiden.

Deel 1 gemist?! Lees hem hier

Natuurlijk is David mee en we krijgen al snel een kamer toegewezen waar ik op bed mag gaan liggen. Er wordt een infuus met weeënopwekkers ingebracht en het grote wachten kan beginnen. Gelukkig hebben we onze mobiel mee en heb ik ook mijn Nintendo DS ingepakt. Jaja..back in the days. Omdat de weeënopwekkers niet veel doen, besluiten ze om mijn vliezen te breken.

Op dat moment voel ik nog enige schaamte en probeer ik het vruchtwater zo charmant mogelijk weg te laten stromen. Twee minuten later is al die schaamte voorbij en ben ik blij dat David en een verpleegkundige aan de lopende de ranzige, natte matjes onder mijn dikke kont weg trekken om er een schone neer te leggen.

Hoewel ik een paar weeën heb, schiet het allemaal nog niet heel erg op. Regelmatig word ik gecontroleerd of de ontsluiting al meer wordt en ook de baby wordt goed in de gaten gehouden. Die inwendige controle vind ik vreselijk, zo pijnlijk. Dat de verloskundigen vragen of je je even wilt ontspannen terwijl je een wee hebt en ze van onderen een beetje zitten te wroeten en voelen. Onmogelijk!

Ik geef aan dat ik het idee heb dat ik naar de wc moet. De verloskundige zegt dat dat gevoel heel normaal is, maar dat het waarschijnlijk de baby is die nu zo laag zit dat het op de darmen drukt. Toch ga ik naar het toilet. Met een infuuspaal en alle toeters en bellen die aan alle kanten in en uit mij steken rijdt ik de grote, aansluitende badkamer binnen. Op de wc zitten voelde als een verademing! Even later besluit ik ook dat ik wil douchen en zelfs dat kan, met een beetje hulp van de verpleegkundigen, heel goed! Zo fijn om even een andere houding aan te nemen en op te frissen.

Als ik weer in bed lig, komt er een verpleegster binnen met een menukaart voor de lunch. Ik kan geen hap naar binnen krijgen en moet niet denken aan eten, maar David stelt voor dat ik maar een bal gehakt met brood moet bestellen, en dan bestelt hij een uitsmijter met ham en kaas. Mocht ik dan toch echt geen honger hebben, dan wil hij, held die hij is, mijn bal gehakt ook wel opeten. 

Afbeeldingsresultaat voor labour ecardsAan het einde van de middag staat de ontsluiting nog steeds op amper vier centimeter. Zelfs een verhoging van de weeënopwekkers lijkt niet te werken. Omdat ze denken dat ik de hele nacht nog door moet, en nu al behoorlijk uitgeput raak, stellen ze voor om een ruggenprik te zetten. Ik vind alles goed. Zij zijn immers de experts en als zij zeggen dat het een goed idee is, dan geloof ik dat op hun woord! Ik krijg ondertussen een wee en probeer deze op mijn eigen manier weg te puffen. Ik hoor de verpleegkundige tegen David zeggen dat, mocht ik in de tussentijd nog een wee krijgen, hij me moet aanmoedigen om anders te puffen. Op de manier waarop ik puf, zou ik wel eens kunnen gaan hyperventileren. David doet bij de volgende wee een poging om mij te vertellen hoe het wél moet. Super dom. Ik vloek en tier en schreeuw dat hij zijn bek moet houden, dat hij niet weet hoe het voelt, dat ik wel weet wat ik doe en dat het allemaal zijn schuld is!

Even later word ik opgehaald om een ruggenprik te krijgen en David grijpt deze kans aan om even in een restaurant net naast het ziekenhuis te gaan eten. Ook heel belangrijk natuurlijk! Als ik terug kom, kan ik weer lachen, ben ik weer lief en even later val ik in slaap.

Terwijl ik slaap, blijven de weeën rustig doorgaan. David weet ondertussen een beetje hoe hij de apparatuur naast mijn bed kan aflezen en ziet dat, telkens als ik een wee krijg, de hartslag van de baby flink naar beneden gaat. Artsen komen binnen om te controleren, overleggen fluisterend en gaan weer weg. Rond zeven uur word ik wakker en komen de artsen  weer binnen voor een controle en zij vertellen mij dat ze zien dat de baby het niet fijn heeft. Dat had David dus ook al in de gaten. Zij stellen voor om over te gaan op een keizersnede om de baby zo snel mogelijk te halen en wederom vind ik alles goed.

Afbeeldingsresultaat voor c section ecardsMet gepaste spoed word ik naar de O.K. gereden waar ik nog een ruggenprik krijg. Tegen de tijd dat ik op de operatietafel lig, komt David binnen. Ze hebben voor hem de grootste maat scrubs opgezocht die bij de mouwen en de pijpen nog steeds veel te kort is, en hij heeft twee haarnetjes op. Eentje op zijn hoofd, eentje voor zijn baard. De artsen en verpleegkundigen zijn enorm aardig en stellen me, hoewel ik eigenlijk best rustig ben, telkens gerust. Een verpleegkundige komt naast me zitten om mij te vertellen wat de artsen precies aan het doen zijn. Omdat dit een spoedkeizersnede is, mag ik niet mee kijken. Ik voel een beetje getrek en geduw maar verder voel ik helemaal niets.

Om kwart voor acht, ruim 12 uur nadat ik het met bolle buik het ziekenhuis binnen was gewandeld, wordt er een klein, verrimpeld, roze paarsig mannetje boven het doek omhoog gehouden en is Boaz geboren!

Na een korte check blijkt dat alles goed met hem is en mag hij even bij mij liggen. Maar al snel nemen verpleegkundige hem én David mee naar een andere ruimte waar ze Boaz een beetje schoonmaken en waar David hem mag aan kleden. De artsen hechten mij ondertussen en daarna word ik naar de verkoeverkamer gebracht.

Ik heb het koud, ik heb hoofdpijn en ik word een beetje gek de bloeddrukmeter om mijn arm en van de man die achter het gordijntje naast mij enorm ligt te hoesten en te rochelen. Aan een arts die komt controleren hoe het met mij gaat, vraag ik of mijn mascara nog een beetje okay zit. Ik wil niet dat mijn zoon me straks voor het eerst ziet met panda ogen. De arts lacht, zegt dat het mijn zoon niets zal uitmaken hoe ik er uit zie maar dat ik er heel goed uit zie voor iemand die net een keizersnede heb gehad. Ik heb ik hem geloofd tot ik de eerste foto’s terug zag van mij met mijn pasgeboren Boaz in mijn armen. Oeps!

img_8773Ruim een uur later mag ik eindelijk terug naar mijn kamer waar Boaz en David op mij zitten te wachten. David heeft al die tijd met Boaz alleen door gebracht. Een heel fijn moment voor hem maar ook een beetje ongemakkelijk. Hij is een klein baby’tje niet gewend en wist al die tijd niet echt hoe hij Boaz moest vasthouden of wat hij moest doen als Boaz begon te huilen, over het aankleden nog maar niet te spreken. De vingers van David zijn bijna even groot als de beentjes van Boaz en hij is zo bang dat hij zijn eigen krachten niet kent en Boaz per ongelijk pijn doet.

 

Maar alles is goed gegaan en eindelijk zijn we echt samen! Met z’n drietjes! Wat bijzonder!

Advertenties

2 thoughts on “Bevallingsverhaal: Boaz deel 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s