Bolle Babysbuik Update #8

img_8760Vandaag ben ik precies 19 weken zwanger!

De baby is zo groot als een grote mango (ongeveer 15 centimeter van kop tot kont)

De oren van je baby zitten bijna helemaal goed op hun plek in week 19 van je zwangerschap. Nu ze ook kraakbeen en kleine botjes (de gehoorbotjes) hebben, begint het gehoor van je baby te werken.

Vanaf deze week luistert er dus altijd iemand met je mee!

(bron)

De afgelopen week is pittig geweest. Door een overlijden in de familie hebben we het allemaal emotioneel zwaar. Mijn hoofd stond niet echt bij de baby’s, hoewel er met zo’n mega buik als de mijne niet meer echt een ontkomen aan is. Ik voel baby 2 al een tijdje niet meer goed en vanaf donderdag ga ik er bewuster op letten maar ook nu voel ik nauwelijks iets. Af en toe een klein plopje dat net zo goed een kronkel in mijn darmen zou kunnen zijn. En dat terwijl ik ze de week ervoor juist heel erg goed voelde, allebei! Ik maak me druk, maar  dat het verdriet en de stress misschien de oorzaak zou kunnen zijn besluit rustig af te wachten. Maar zaterdag voel ik nog niets. Ik slaap slecht, heb de ergste nachtmerries waarin al mijn doemscenario’s naar voren komen. Ik loop echt op mijn tandvlees, ben emotioneel helemaal op van het slechte slapen en de stress. Ik probeer telkens rustig te blijven, stress is immers ook niet goed voor de baby’s. Maar ik kan niet meer, helder denken is gewoon geen optie.

img_8766Maandagochtend, zodra ik Boaz naar school heb gebracht, bel ik met het ziekenhuis. Mijn plan is om even te overleggen wat handig is. Moet ik een warm bad nemen? Moet ik meer drinken, moet ik even een aspirine nemen en rustig op bed gaan liggen? Maar zodra ik de secretaresse aan de telefoon krijg en ze mij vraagt wat er aan de hand is, barst ik in huilen uit. Alle stress en ellende van de afgelopen week knalt er in één keer uit. Ik leg, met horten en stoten uit dat ik de baby’s niet meer voel en dat ik daar zo veel stress van heb. Natuurlijk mag ik langskomen! Nu, meteen! Een kwartier later zit ik met Midas in de auto richting het MST.

Onderweg besef ik me dat het raam op onze slaapkamer misschien nog open staat, en dat de kans groot is dat dus het hele bed nat regent. Alleen om die gedachten moet ik weer huilen en moet ik de auto even aan de kant zetten om rustig te worden. In het ziekenhuis drop ik Midas bij de opvang en loop door naar het observatorium.

Ik moet bijna veertig minuten wachten tot er een lieve verpleegkundige binnenkomt, stomverbaasd dat ik er nog steeds zit te wachten. Als ze me vraagt waarom ik hier eigenlijk ben, barst ik weer in huilen uit. Ik ben zo verdrietig, zo op, zo intens moe ook. De verpleegkundige wordt ook een beetje emotioneel en dat helpt natuurlijk helemaal niet. Ze regelt zo snel mogelijk een echo voor mij en even later lig ik op de tafel terwijl een gynaecoloog koude gel op mijn buik smeert. Ze zoekt meteen baby 2 op om te kijken of daar alles in orde mee is…

Binnen no time zien we allebei een mooi spartelend kindje met een kloppend hartje. Tranen, wederom, nu van blijdschap, en opluchting, en ontlading.

img_8259

Baby 1 ligt, na even zoeken, ook heerlijk te chillen en ook zijn hartslag klinkt zoals het zou moeten. Om mij even helemaal gerust te stellen kijkt ze meteen de twee even helemaal na en luisteren we samen nog even naar de hartslagen die echt heel duidelijk klinken. Ze drukt me op het hart dat ik de volgende keer écht niet nog een heel weekend moet wachten. Dat ik meteen moet bellen als ik denk dat er iets niet in orde is. Dat ik de enige ben die kan aanvoelen of alles goed gaat en dat ik mezelf niet zo lang in de onzekerheid moet laten zitten want dat is echt nergens voor nodig.

Afbeeldingsresultaat voor logo vrouw kind centrum mstTot deze dag vond ik de afspraken tijdens deze zwangerschap behoorlijk zakelijk. Waar de verloskundige bij de vorige zwangerschappen ook altijd vroeg hoe het met mij ging, met David, met mijn gezin. Hoe ik me voelde, of ik ergens mee zat, of alles nog lekker liep, ging het in het ziekenhuis voornamelijk om de cijfers. Hartslag goed? Bloeddruk goed? Bloedwaardes goed? Kindjes groeien volgens het schema? Hartslag duidelijk te horen? Dan kun je gaan en zien we je over een paar weken weer terug. Deze keer heb ik zo veel liefde en medeleven ervaren, dat heeft me heel erg veel goed gedaan!

Ik heb, nog steeds met tranen over mijn wangen, Midas bij de opvang opgehaald en we zijn naar huis gereden. Daar zijn we allebei in bed gaan liggen en ik ben als een blok in slaap gevallen zonder nachtmerries te hebben. Afgelopen nachten heb ik ook veel beter geslapen en, zul je net zien, ik voel de tweeling veel meer dan de week ervoor!

Ondertussen groeien we lekker door! Mijn buik is echt enorm, nu al! Ik ben regelmatig buiten adem en een stukje naar de supermarkt lopen is al bijna te veel. Toch ben ik blij dat ik meer energie heb, minder moe ben, minder koud heb en veel minder hoofdpijn. En dus proberen we gewoon te genieten! En dat lukt steeds beter! Op naar week 20!

Advertenties

22 thoughts on “Bolle Babysbuik Update #8

  1. Oh wat een ellende en spannig allemaal… ik ervaar dat zakelijke ook zo in het ziekenhuis. Jammer is dat. Maar goed, fijn dat alles goed bleek te zijn met de baby’s!

  2. Dikke knuffel!!! Wat een roller coaster! Gecondoleerd met het overlijden! Wat een opluchting dat de echo goed was! ♡♡♡

  3. Dikke knuffel!!! Wat een roller coaster! Gecondoleerd met het overlijden! Wat een opluchting dat de echo goed was! ♡♡♡

  4. Ohh mop wat een spanning heb jij gehad zeg pffff,fijn dat je mocht komen en je weer gerust gesteld bent en de baby’s het beide goed doen…dikke knuffel voor jou

  5. Nou, wat een spanning! Zo fijn dat alles goed is, en ook heeeel fijn dat je zulke lieve en betrokken mensen trof. Zo belangrijk! Blij dat je weer gerustgesteld bent en weer goed slaapt. Sterkte met jullie verlies. Xx

  6. Ooooh meid wat een stressvolle week! Gelukkig dat de kindjes het goed doen, dan wordt mama ook vanzelf weer beter te pas. Ik herken het wel van het ziekenhuis, gelukkig hebben ze je nu ook een andere kant laten zien zodat je je niet bezwaard voelt als je nog eens belt. Zet ‘m op!

  7. Jeetje wat een week! Allereerst gecondoleerd met het verlies van jullie dierbare. Volgende keer (laten we er vanuit gaan dat die er niet komt uiteraard!) sneller bellen he!! Dikke knuffel 😘

  8. Oh lieve Steef, wat een stress en zorgen. Gecondoleerd met jullie verlies, zoiets is zo vreselijk en rauw, dat doet pijn. En dan ook nog zwanger en vol hormonen en spanning. Gelukkig gaat alles goed met de kindjes en heb je weer wat geslapen. Hang in there lieverd! X

  9. Fijn dat alles goed is met je baby’s. Opluchting!

    Ik herken het verklaren van gedrag van je baby en het uitstellen van hulp vragen/zorg. Ik heb wel eens op mijn kop gehad dat ik eerder aan de bel moest trekken. Wist ik veel…

    Gecondoleerd met het overlijden van het familielid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s