Bolle Babysbuik Update #10

Vandaag ben ik precies 21 weken zwanger!

De baby is zo groot als een granaatappel en zo zwaar als twee T-shirts!

(er waren geen granaatappels bij de supermarkt. Foto van Norris en granaatappel volgt nog!) 

De huid van de baby is niet meer doorzichtig. Witte bloedlichaampjes worden gevormd, die belangrijk zijn voor de afweer tegen ziektes en infecties. De tong en het evenwichtsorgaan in het binnenoor zijn ontwikkeld. De baby trekt verschillende gezichten om de gezichtsspieren te oefenen.

Bron

img_9232-1Afgelopen donderdag hebben wij de 20 weken echo gehad. Op dat moment was ik precies 20 weken en 1 dag zwanger en ondanks dat ik me de week ervoor goed voelde, ben ik toch weer een beetje zenuwachtig. Deze keer gaat het om de knikkers!

We kunnen parkeren op de parkeerplaats voor zwangeren wat ik altijd erg bijzonder vind! Als we Midas bij de opvang hebben gebracht, worden David en ik welkom geheten in het Vrouw Kind Centrum door een vriendelijke echoscopiste. Al snel nadat ik ben gaan liggen, zie ik op het schermpje voor me mijn twee mini-mannetjes. Ze passen niet langer samen op een schermpje maar soms zie je de voet van de een vlak naast het hoofdje van de ander. Boefjes, nu al!

De 20 weken echo wordt ook wel een medische echo genoemd. Tijdens deze echo gaan ze de baby (of baby’s in mijn geval) helemaal na om te kijken of alles in orde is. Zo wordt het hoofdje en het middenrif opgemeten. Er wordt gekeken naar de vochthoeveelheid in de hersenen, of de maag en blaas goed gevuld is, en of het hartje werkt zoals het zou moeten werken. Wil je meer info over deze echo, klik dan hier!

img_9436Voor een leek zoals ik (en David) is niet alles even duidelijk te onderscheiden maar de echoscopiste legt heel duidelijk uit wat ze ziet en of alles er goed uit ziet. Alles ziet er goed uit. Perfect. Beide jongens zijn goed gegroeid, hun hartjes kloppen prachtig en ze trappelen er vrolijk op los. Heel even denk ik niet aan alles wat mis kan gaan maar geniet ik van al het goede nieuws en barst ik bijna uit elkaar van trots! Er groeien twee mensjes in mij en ze doen het perfect! En dan geeft de echoscopiste aan toch nog even naar het linkerhandje van baby 2 te willen kijken.

Baby twee houdt zijn handje namelijk een beetje gek. Hij lijkt een soort vuistje te maken waar twee vingers uit steken. Zenuwachtig grap ik nog dat hij nu al een rock&roll baby is, maar de echoscopiste vindt het iets minder grappig. Ze probeert het handje van verschillende hoeken in beeld te krijgen en we wachten allemaal in spanning tot hij zijn handje helemaal opent. Dat hij al zijn vingertjes laat zien. Dat hij even zwaait en laat weten dat alles goed is.  Maar dat gebeurt niet.

Ze blijft het handje onderzoeken en ondertussen vallen er voorzichtig woorden als “niet volgroeid”, “ontbrekende vingers”,  “een afwijking”.

We zien een duimpje, en we zien wat lijkt op een pink. Maar we zien geen ringvinger, geen middelvinger, geen wijsvinger. We zien geen kootjes van deze drie vingers. Kootjes die, zelfs als hij een vuistje zou hebben gemaakt, wel zichtbaar zouden moeten zijn.  Mijn hart breekt in duizend stukjes.

Natuurlijk ken ik verhalen van echo’s waarop te zien is dat het veel slechter met de baby’s gaat dan dat ze “maar drie vingers missen”. Ik ken de schrijnende verhalen, en zie hoe kindjes en hun ouders kunnen worstelen met afwijkingen die levensbedreigend kunnen zijn. Ik weet ook dondersgoed dat ik dankbaar moet zijn dat ons kindje “maar” een kleine afwijking heeft. Maar dit is wel mijn kindje. En als het om je eigen kind gaat, ben je egoïstisch en ga je niet vergelijken met anderen.

David is, gelukkig, erg nuchter en zegt al snel dat hij ook zonder deze vingers wel 100 kan worden. Dat een duim erg belangrijk is en als deze goed werkt, hij zijn linkerhand nog behoorlijk goed kan gebruiken. Dat hij niet anders weet en er waarschijnlijk heel snel handigheid in krijgt om net zo veel te kunnen als zijn drie grote broers.  Dit is natuurlijk niet het nieuws dat we gehoopt hadden, maar het had zo veel erger gekund!

img_9441En dat wéét ik allemaal wel. Mijn hoofd is ook behoorlijk nuchter en ik denk ook in praktische zaken. Maar zo voel ik het nog niet. Mijn hart is nog niet zo ver. Mijn hart huilt om het kindje dat ik zo graag perfect had afgeleverd. Om het kindje dat ik de hele wereld én  tien vingertjes gun. Mijn emoties nemen het over en ik kan niet heel helder meer denken. De echoscopiste, die er ondertussen een gynaecoloog bij heeft gehaald om mee te kijken en dezelfde conclusie trekt, stelt voor om maandag, na het weekend, nog een keertje rustig te kijken. Ze denkt niet dat de uitslag van de echo dan anders zou zijn, maar dan hebben wij het een beetje kunnen laten bezinken, onze opties (voor bijvoorbeeld nipt-testen in België te laten doen of vruchtwaterpuncties om te kijken of het missen van de drie vingers kan wijzen op een chromosomen afwijking) afwegen en eventuele vragen die we hebben maar nu niet kunnen bedenken, te stellen aan de arts die er dan ook bij zou zijn.

In de dagen die volgen word ik regelmatig overvallen door intens verdriet. De vermoeidheid én het feit dat ik me in de week voor de echo voor het eerst deze zwangerschap geen zorgen heb gemaakt terwijl dat ik dat voor mijn gevoel wel zou moeten hebben gedaan helpen natuurlijk niet mee om de emoties in bedwang te houden.  Ik probeer niet te huilen waar Midas en Boaz bij zijn. Maar op momenten dat ik alleen ben, onder de douche, op het toilet, tijdens het koken terwijl zij tv kijken, barst ik in huilen uit.

Maandagochtend hebben we al vroeg weer een echo en zoals verwacht is er niet veel nieuws wat het handje betreft. Ze denken nu wel nog een aanzet van het eerste kootje te zien, wat gunstig is. Hoe meer hoe beter in dit geval. Ook kijken ze alles nog een keertje extra goed na en zien ze verder helemaal geen afwijkingen of gekke dingen waardoor wij er nu vanuit mogen gaan dat dit handje een geïsoleerd “foutje” is en dat er verder niets mis met hem is. En daar gaan we nu gewoon van uit!  Baby 2 is, net als baby 1, prachtig, volmaakt. Enorm geliefd en enorm welkom.

Iedere dag maken mijn ongecontroleerde emoties een beetje meer plaats voor nuchtere denkwijze. Iedere dag kan ik het nieuws meer een plekje geven. Dit is niet het einde van de wereld. Dit komt allemaal goed. Dit kindje is een topper, net als zijn broers! En we kunnen niet wachten om hem en zijn broertje in het echt te  mogen bewonderen!

Advertenties

17 thoughts on “Bolle Babysbuik Update #10

  1. Hart en verstand werken niet altijd goed samen. En tuurlijk je kan 100 worden met missende vingers, maar het voelt gewoon niet eerlijk toch?! Ik ga gewoon heel hard voor je duimen dat verder de kindjes helemaal gezond zullen zijn, dat is toch waar de gyneacoloog vanuit gaat? Xz

  2. He bah, ik begrijp je reactie helemaal. Tuuurlijk kan het allemaal veeeeel erger maar toch…. Je schtikt en je wilt niet horen dat je kind anders is, iets mist..
    Zo fijn dat David zo snel na het horen van dit nieuws nuchter kan nadenken en relativeert. Jullie hebben voldoende tijd om hier aan te wennen en dat komt helemaal goed!

  3. Jouw emoties zijn niet minder dan andere mama’s met kindjes die ernstige afwijkingen hebben.
    Een van jouw kindjes heeft iets en daar mag jij net zo hard om huilen als een moeder die hoort dat haar kindje een chromosoom mist!
    Dat is hartstikke logisch en ook al “valt het mee” je hoopt toch stiekem op een “compleet” kind ondanks dat je weet dat het anders kan zijn.
    Ook jouw tranen mogen vallen en ik vind het mega dapper dat je dit met ons deelt!

  4. Zo dat is schrikken zeg.Je gaat er altijd bijna vanuit dat het wel goed is zo’n 20 weken echo.Maar je wilt gewoon het beste voor je kindjes.Komt vast allemaal goed.Toch heel veel sterkte om dit een plekje te geven.Maar geniet wel verder van je zwangerschap.Groetjes

  5. Lieve mama van straks 4 geweldige jongens! 💙

    Wat stoer dat je dit deelt! En jou verdriet mag er zijn, want je had het graag anders gezien! Jullie baby 2 boft dat hij in huize de Wolf wordt geboren, want jullie kunnen hem een mooie toekomst geven!
    Wat fijn om te lezen dat David zo goed kan relativeren, hopelijk helpt dat jou ook.

    Veel Liefs

  6. Hey lieverd ik snap helemaal wat je bedoelt. Eerst zeggen mensen “als hij maar gezond is” en als dat dan niet helemaal jet geval is of in jullie geval er “ontbreekt” iets.. Dan is het “ach maar het had erger gekund”.. Ik hoor dit ook vaak, dat het veel erger had kunnen zijn met Milo. Maar je wilt gewoon dat er niks is.. Dikke knuffel!

  7. Jeetje sorry door drukte had ik alleen flarden gelezen nu heb ik ff de tijd genomen voor je verhaal heftig zeg. Goed dat je tijd neemt om het een plekje te geven en ook de positieve kant ziet. Veel liefde toegewenst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s