Bolle Babysbuik Update #13

img_0286.pngVandaag ben ik precies 24 weken!

De baby’s zijn nu ongeveer 30 centimeter en wegen zo’n 640 gram. Ze zijn zo groot als een grote maiskolf!

In week 24 van je zwangerschap is het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor het waarnemen van bewegingen ontwikkeld. De kleine bewoner van je baarmoeder kan dus actief jouw bewegingen voelen! Bij een dansje op je favoriete muziek danst er nu altijd iemand mee. Samen met de voetjes van de vloer.  (bron)

img_0205Ik dacht toch echt even dat dit een rustige week zou worden! Donderdag neem ik mijn laatste antibiotica in en de harde buiken die ik die week ervoor had, zijn ondertussen een stuk minder en ook een stuk minder pijnlijk! Ik heb voor het eerst in tijden weer behoorlijk wat energie die ik meteen gebruik om de keuken en de bijkeuken op te ruimen. Ik kan weer lachen om de grapjes van David. Ik denk dat dat komt omdat hij gewoon nu pas weer grappig is en daarvoor gewoon ook niet de lolligste thuis was. Hij is er van overtuigd dat het komt omdat ik nu pas weer inzie hoe grappig hij is, was en altijd zal zijn. Ja, ja.

David en ik kijken ’s avonds samen een filmpje. Beneden, op de bank! Ik ga voor de verandering niet tegelijk met Boaz en Midas naar bed! Victorie! Zou het dan zomaar zijn dat we nu de leuke periode in gaan?!

Hoewel ik dat met heel mijn hart wil geloven, voel ik wel dat mijn harde buiken vanaf het weekend weer flink toenemen. En ook de pijn die ik eerder had, begint weer op te spelen. Niet fijn! Ik kijk het nog een tijdje aan en geniet ondertussen van mijn goede humeur en mijn energie die meteen een positief effect heeft op de rest van het gezin รฉn het huishouden! Ik durf voor het eerst weer mensen thuis uit te nodigen zonder dat ik me doodschaam over de teringbende!

Maandag zijn de harde buiken wel heel erg aanwezig. Eigenlijk de hele dag. Als ik ga liggen, zijn ze weg. Zodra ik ga staan komen ze weer op zetten. Tranen rollen over mijn ogen terwijl ik speelgoed van de vloer raap of de was onder uit de wasmand probeer te halen. Dit is niet goed. Dinsdagmiddag besluit ik te bellen. En ja hoor, we mogen weer langskomen.

David komt uit zijn werk naar huis en een vriendin komt langs om op Boaz en Midas te passen zodat wij ze niet mee hoeven te nemen. Ik kook nog even snel een maaltijd, ruim nog wat op, poets de badkamer en het toilet en verklaar mijzelf voor gek maar de nesteldrang is niet meer te stoppen. Ik moet doorrrr.

img_0236De vorige keer dat ik naar het ziekenhuis moest, was ik alleen. Toen mรณest ik dus wel die ellendige lange afstand van garage naar de afdeling lopen. Nu heb ik David bij me en hij is zo galant dat hij mij wel in een rolstoel wil duwen. Geef die man een lintje! Oke, hij vond het denk ik gewoon gaaf om met mij door het ziekenhuis te scheuren en alle hobbels, drempels en hoekjes zo snel mogelijk te nemen. Hij duwt mij zo hard over de lopende band dat ik de wind in mijn haren voel. Mensen kijken ons vreemd aan maar wij zijn alle schaamte voorbij en maken er een gezellig uitje van! Mannen blijven mannen, maar toch, dit was beter dan lopen!

Op de afdeling aangekomen hoeven we deze keer niet heel erg lang te wachten. Er wordt meteen een echo gemaakt. Eerst van de baby’s om te kijken hoe zij het doen. Zij doen het gelukkig fantastisch ! Weer wordt de baarmoedermond gemeten en ook deze is prima van lengte. Ik mag weer urine inleveren want ze vermoeden toch weer een blaasontsteking.

img_0239

De uitslag van de vorige kweek is ondertussen bekend. De blaasontsteking die ze vorige keer vermoedden, bleek vals alarm. Er waren wel veel witte bloedcellen aanwezig maar uit de kweek bleek dat het niet ging om een blaasontsteking. Ik baal enorm. Voor niets antibiotica geslikt dus! En nu willen ze, voor de zekerheid, weer een kuur geven! En, gewoon omdat het kan, een langere kuur! Ik barst in tranen uit. Ik heb hier geen zin meer in! De antibiotica zorgde er de vorige keer dat ik telkens misselijk werd en omdat ik weer de zelfde kuur krijg ziet het er naar uit dat dat ook deze keer weer het geval zou zijn. De pijn is echt heftig telkens en de goed bedoelde “doe maar extra rustig aan, neem je rust, ga lekker liggen” komt me mijn strot uit. Hoe kan je rustig aan doen als je twee kindjes hebt rondlopen, verdomme!? Maar er is verder niet veel aan te doen, de harde buiken lijken bij deze zwangerschap te horen. Het is niet alarmerend. Ik hoef in de toekomst niet meer te bellen als ik harde buiken heb terwijl ik bezig ben. Pas als ze ook regelmatig voorkomen terwijl ik lig, dan moet ik weer bellen.

Ik moet nog even urine inleveren, zodat ze weer een kweek kunnen maken, en daarna mogen we naar huis. Onderweg halen we een shitload McDonaldsBoaz en Midas zijn zo blij met deze verrassing dat ik van Boaz wel vaker naar het ziekenhuis mag gaan. Nou, liever niet!

img_0249Maar goed, alle ellende op een stokje: Ik heb ondertussen wel de 24 weken gehaald! Een mijlpaal. Vanaf nu zijn de mini mannetjes levensvatbaar en mochten ze nu geboren worden, dan zullen de artsen er alles aan doen om ze in leven te houden! Natuurlijk wil ik dat ze nog zeker een week of 12 blijven zitten en wens je je ergste vijand nog niet toe dat hun kindje met 24 weken wordt geboren. Toch vind ik dit wel een mijlpaal die gevierd mag worden! Met een nieuwe antibioticakuur en met Mac! (waar ik vervolgens de halve nacht van op het toilet heb gezeten, want mac is wack!) Maar toch…Whoop! Op naar week 25!

Advertenties

8 thoughts on “Bolle Babysbuik Update #13

  1. Wat ben je toch ook een bikkel! Hoop dat de mini’s nog minimaal 12 weken blijven zitten! Toi toi toi๐Ÿ’ช๐Ÿผ๐Ÿ’™๐Ÿ’™

  2. Spannende weken wel! Laten ze je met een tweelingzwangerschap “gewoon” tot 40 weken lopen mits je niet eerder bevalt of moet je toch rekening houden met eerder bevallen?

    Zou het toch rustiger aan doen hoor (sorry hoor je te vaak…) Je draagt er twee hรฉ?! Reden genoeg om die wc even te laten voor wat het is. Misschien huishoudelijke hulp inschakelen voor badkamer, keuken, wc en was oid?

    1. Nee, ze laten me zeker niet doorlopen. Wordt een geplande keizersnede en liefst na 36 weken.. alles daarboven is winst! En ja, iemand anders zou kunnen schoonmaken maar dat geeft mij geen rust .. beetje krom maar mijn hormonen maken rare kronkels .. gewoon niet alles tegelijk doen is het antwoord denk ik ๐Ÿ˜Š๐Ÿ˜Š Xx

  3. Jeetje, ik snap wel dat je emotioneel werd. Je kunt gewoon niet de hele dag rustig aan doen met 2 jongens in huis. Hopen dat je er op een of andere manier minder last van krijgt. Maar wel die mijlpaal gehaald, super! Op naar de volgende mijlpaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s