Bolle Babysbuik Update #16

img_0980Vandaag ben ik precies 27 weken zwanger!

Een baby is nu zo groot als een bloemkool (36,8 centimeter) en weegt net zo veel als een dwergkonijn.

Je baby blijft de komende weken in lengte groeien, maar in verhouding groeit hij qua gewicht nog veel meer. Tot de geboorte zal je baby in lengte niet meer verdubbelen, terwijl hij waarschijnlijk nog minimaal 4 keer zo zwaar wordt! Help!

Ik ben ondertussen 9 kilo aangekomen, mijn navel popt als ik moet lachen en ik heb sinds een paar dagen een duidelijke zwangerschapsstreep over mijn buik lopen.

Vertelde ik vorige week super trots dat ik een hele week niet op het ziekenhuis was geweest, en dag later mocht ik al weer op komen draven. Ik ben bang dat ik het gewoon gejinxt heb.

Aan het begin van de week kreeg ik last van benauwdheid die in de loop van de dagen alleen maar toe nam. Ik lag soms echt te snakken naar adem zonder dat ik me had ingespannen. Een oproepje op instagram met de vraag of mensen tips voor mij hadden, leverde maar 1 tip op: Bel de dokter! En dus belde ik donderdagmorgen met het ziekenhuis in de hoop dat zij wel tips voor  mij hadden om deze kortademigheid onder controle te krijgen. Drie keer raden wat ze zeiden…

Ik moest langs komen. Via de telefoon kunnen ze wel tips geven maar zonder dat ze mij ook in real life gezien hebben, geven ze liever geen advies. Om kwart over drie was er een plekje voor mij vrij. Omdat het pas elf uur is, kan ik nog wel even een dutje doen en  douchen.  Rond half drie rijd ik, met Boaz en Midas, richting Enschede.

Ik heb eerst een check bij de gynaecoloog. Zij luistert naar mijn longen en naar mijn hart: allebei klinken goed. Uit zuurstofsaturatie blijkt dat ik ook meer dan voldoende zuurstof in mijn bloed heb. Ik heb geen last van pijn in de borstkas, ik hoest geen bloed op, ik heb geen dikke benen, ik voel me verder prima maar die kortademigheid is wel heel erg en ik ben daardoor dood op.

Omdat de gynaecoloog het toch niet helemaal vertrouwd, word ik doorgestuurd naar de spoedpost voor verder onderzoek. Een longembolie lijkt niet erg waarschijnlijk maar toch willen ze dit uitsluiten en daarvoor zijn meerdere onderzoeken nodig.

Een tijdje terug schreef ik over mijn SEH survival tas. Een noodpakketje met eten en drinken en lekkers en meer dat ik áltijd meeneem naar het ziekenhuis. Behalve vandaag. Zul je net zien… zucht!

img_0986

We komen aan bij de SEH en mogen in de wachtkamer plaats nemen. Daar is zo veel speelgoed dat het op een ballenbak lijkt en Boaz en Midas vinden het prima dat we hier even moeten blijven. De verpleegkundigen zijn enorm behulpzaam en alle testjes die ze in de wachtkamer kunnen doen, (we zijn dan nog helemaal alleen) doen ze daar zodat ik bij de jongens kan blijven. Er wordt bloed afgenomen en ik moet weer urine inleveren. En dan is het weer wachten.

img_0988Even later mag ik mee naar een behandelkamer waar ze weer bloed willen afnemen (nu uit een dun slagadertje uit mijn pols, auw!) er wordt weer naar mijn longen geluisterd en ik krijg 10 plakkers over mijn hele lichaam geplakt waar ook weer iets mee gemeten wordt. Ik ben ondertussen zo moe dat ik bijna in slaap val. Terwijl ze met mij bezig zijn, is er telkens een verpleegkundige die Boaz en Midas een beetje in de gaten houdt en ze mogen zelfs een filmpje uit kiezen om te kijken. Echt, geweldig geregeld!

Ik heb ondertussen contact met David en we spreken af dat hij uit zijn werk rechtstreeks naar het ziekenhuis komt. Ik heb geen idee hoe lang ik nog moet blijven. De D-dimeer waarden van mijn bloed blijken een beetje aan de hoge kant te zijn wat kan wijzen op een longembolie en dus mag ik nog niet naar huis maar moeten er nog meer testen gedaan worden.

img_1004Er wordt een longfoto gemaakt en daarna moet ik weer even wachten. In de tussentijd werk ik mee aan een medisch experiment om te kijken of er in de toekomst op een andere manier sneller een longembolie kan worden uitgesloten. De test duurt vijf minuten en daarna mag ik weer terug naar de wachtkamer.

img_1002.jpg

David is ondertussen gelukkig ook op het ziekenhuis en de jongens hebben een ijsje gehad van de verpleegkundige en zijn, mede dankzij het Barbapapa-filmpje dat er nu voor ze is op gezet, helemaal gelukkig.

Na weer een tijdje gewacht te hebben, krijg ik te horen dat de artsen toch graag een ct-scan willen maken en dus krijg ik vast een infuus om zo dadelijk de contrastvloeistof door te laten stromen. Daarna mag ik mee lopen waggelen naar de ruimte waar de ct-scan gemaakt wordt. Ondanks dat het er nog steeds op lijkt dat ik geen embolie heb, willen ze dit koste wat het kost uitsluiten. Een embolie kan namelijk erg gevaarlijk zijn en ze willen me niet naar huis laten gaan voordat ze zeker weten dat alles goed is. Dat snap ik en vind ik natuurlijk geweldig maar ik zit ondertussen al vier uur op het ziekenhuis (zonder survival tas) en ben zo ontzettend moe dat ik eigenlijk niets meer wil.

Een ct-scan is niet helemaal risicoloos. Er komt straling vrij. En hoewel ze niet op mijn op mijn bolle babybuik gaan scannen, maar net daarboven, zal er ook wel een beetje straling in mijn buik komen. Het is een kwestie van risico’s afwegen. Omdat ik op dat moment al 26 weken zwanger ben en de baby’s in principe al zijn ontwikkeld (op het groeien na), is het risico op schade voor de baby’s erg klein. Een longembolie, mocht deze er zitten, is veel gevaarlijker. En dus stem ik in met een scan. Al snel blijkt dat de eerste poging mislukt is. Terwijl ik nog op de scan-tafel (is dat een woord?) lig, komen er vier artsen boven me staan die mij ervan overtuigen dat het verstandig is om de scan, met wéér de straling, nog een keer te doen.

En dan breek ik. Terwijl de artsen terug lopen naar hun veilige plekje achter een glaswand, barst ik in huilen uit. Ik ben zo moe, ik ben zo bang, ik wil mijn kindjes helemaal niet blootstellen aan deze straling, maar weet dat als ik het niet doe, ik ook een risico loop. Ik voel de mini mannetjes druk bewegen in mijn buik en kan alleen maar hopen dat alles goed gaat. De tweede scan is duidelijk genoeg om te kunnen gebruiken en ik mag terug naar de wachtkamer om op het resultaat te wachten.

Even later komt het verlossende bericht. Er is niets te zien. Alleen voor de allerkleinste haarvaten in de longen kunnen ze niet uitsluiten of daar een propje zit, maar mocht dat er zitten, dan zijn deze over het algemeen niet gevaarlijk. Wel moet ik goed opletten of mijn benen niet dikker of rood worden, of ik geen bloed ga ophoesten en of ik geen pijn in mijn borst krijg.

img_1173.jpgWaarschijnlijk komt de benauwdheid doordat de baby’s al zo hoog zitten dat het middenrif niet meer goed naar beneden kan. Alles zit een beetje in de verdrukking. Ik ben niet de allergrootste en mijn buik is al enorm. Grote kans dat het de komende weken dus alleen maar erger wordt. En er is niets aan te doen! Een bevalling zou dé oplossing voor deze kwaal zijn maar daarvoor is het natuurlijk nog veel te vroeg. Volhouden is de enige optie.

En dus rijden we, na 5 uur in het ziekenhuis te hebben gezeten, eindelijk terug naar huis. De benauwdheid is nog steeds aanwezig. Het is enorm vermoeiend en ik hoef maar een paar stappen te lopen of ik moet even bij komen. Ik heb ondertussen wel geleerd dat het niet handig is om heel, zodra ik geen lucht lijk te krijgen, heel snel te gaan ademen. Uit de tests bleek dat de koolstofdioxide in mijn bloed wel erg hoog was en ik moet mijn best doen om niet te gaan hyperventileren. Als ik ’s nachts snakkend naar adem wakker word, helpt David mij te concentreren op een rustige, diepere ademhaling. Super lief! Geef die man een lintje!

En dat was weer een week! Ik heb er niet echt heel veel plezier meer in, in dat hele zwanger zijn. Maarrrrr, de kinderwagen die ondertussen in de woonkamer staat te pronken, het kamertje dat steeds mooier wordt, en het geschop in mijn buik dat ik iedere dag een beetje beter kan voelen maken heel veel goed! Op naar week 28! De eerste week van het laatste trimester! Whoop!

Afbeeldingsresultaat voor mst enschede logoEen mega dikke dank je wel voor alle lieve verpleegkundigen van de spoeddienst van het MST in Enschede die mij afgelopen donderdag met zo veel liefde en geduld hebben geholpen én ook nog eens heel goed op Boaz en Midas hebben gepast. Boaz vond het zo geweldig dat hij nog wel iets langer wilde blijven! Dank, dank, dank!

Disclaimer: Ik ben geen arts en ken niet alle medische termen én ik heb een geheugen van een badkamertegeltje dus het kan zijn dat alle medische info hierboven niet helemaal klopt. Excuses

 

Advertenties

9 thoughts on “Bolle Babysbuik Update #16

  1. Man wat vervelend. Aan de ene kant lijkt 27/28 weken dan al lekker ver, maar met al deze klachten is het wel afzien en dagen tellen lijkt me.
    Maar je hebt dan ook twee bloemkolen in je buik nu!! Logisch dat het niet meer past….

  2. Tjonge, je loopt / waggelt wat af naar en van het ziekenhuis. Zo’n tweeling in je buik laten groeien is best heftig. Gelukkig was het weer loos alarm maar je schrikt je rot. Succes!!

  3. Jeetje wat een avontuur weer in het ziekenhuis! Gelukkig dat alles zo uitgebreid is gecheckt (en gelukkig geen longembolie, weet wat het is, ik heb er 2 keer een gehad) maar kan me zo goed voorstellen dat je het helemaal had gehad. Op naar t laatste trimester!!

  4. We hadden met je te doen in de wachtkamer van de SEH! De jongens speelden en kletsten heerlijk als je even weg was. Fijn dat je in elk geval weer naar huis kon.
    Succes de komende weken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s