Bevallingsverhaal: Midas

Een tijdje geleden schreef ik het bevallingsverhaal van Boaz. Die heb je >hier< kunnen lezen. Het bevallingsverhaal van Midas mag natuurlijk niet ontbreken!

Omdat Boaz met een keizersnede is geboren, mag ik, nu ik voor de tweede keer zwanger ben, van mijn verloskundige al vroeg in de zwangerschap gaan nadenken of ik deze keer toch wil proberen om op een natuurlijke manier te bevallen, of weer voor een keizersnede wil gaan. Die keuze is snel gemaakt. Ik wil heel graag weer een keizersnede. Maar deze keer wel geplande keizersnede en daardoor minder chaotisch.

december-kalender-
kalender: Moodkids

Opnieuw ben ik op 28 december uitgerekend. Dat is best knap, twee keer zwanger zijn en twee keer dezelfde uitgerekende datum hebben. Maar in geval van een geplande keizersnede laten ze je niet heel vaak tot 40 weken doorlopen. De keizersnede zou dus eerder gepland worden. Begin december krijg ik het verlossende telefoontje van de assistent van de gynaecoloog met de datum. Ik zou me op 23 december mogen melden voor een geplande keizersnede. 23 december dus. Dat betekent dat ik in het gunstigste geval op 25 december naar huis mag. Dat zien mijn hormonen en ik zo niet zitten. Ik wil niet pas met kerst naar huis, ik wil met kerst al compleet zijn. En thuis, met z’n allen! Nadat ik moed heb verzameld, bel ik terug naar het ziekenhuis met de vraag of de keizersnede niet eerder ingepland kan worden. Boaz was immers met 37.6 al ter wereld gekomen en was, ondanks dat hij dus ruim twee weken te vroeg was geboren, met 3465 gram een keurig volgroeid kindje. Alles lijkt erop dat ook Midas niet aan de kleine kant zal zijn, dus die paar dagen eerder zal vast niet veel uit maken. Een keizersnede wordt in “ons” ziekenhuis echter alleen ingepland op een dinsdag en een donderdag. Dat zou betekenen dat 18 december de eerste mogelijkheid is. Ik vind die datum prima. Nu nog wachten op goedkeuring van de artsen. Na kort overleg krijg  ik toestemming. 18 december zal dé dag worden!

Ik kijk enorm naar die dag uit. Mijn grootste angst is dat Midas zich eerder  aankondigt, dat ik met weeën naar het ziekenhuis zal moeten en als nog een spoedkeizersnede zal moeten ondergaan. Maar gelukkig blijft Midas keurig zitten waar hij zit.

img_2702.jpgHet grote voordeel van een geplande keizersnede vind ik dat je vooraf alles rustig kunt regelen. Ik kan ’s morgens nog rustig onder de douche, heb zelfs nog een stofzuiger door het huis gehaald, de babykamer nog een laatste keer netjes gemaakt, de babytas nog een laatste keer gecheckt en ook mijn eigen tas nog een keertje nagekeken. In alle rust naar het ziekenhuis rijden, zonder weeën en stress. Boaz is die ochtend door mijn schoonmoeder naar de crèche  gebracht en ook hij heeft geen “last”  van het leed dat bevallingsstress heet.

David en ik moeten ons op 18 december om zeven uur ’s morgens melden in het ziekenhuis. Al snel krijg ik een kamer toegewezen waar in ik, weer in alle rust, mijn tas img_2701kan uitpakken en mezelf kan omkleden in een super fashionable operatie schort. Ik kreeg alvast een infuus aangelegd en een katheter. En dit alles onder enorm relaxte omstandigheden! David en ik kunnen nog grapjes maken en ik heb zelfs nog tijd om in alle rust een allerlaatste foto van mijn dikke buik te maken! Ik ben niet versuft door een ruggenprik of helemaal gesloopt door urenlange weeën. Omdat er die ochtend een spoedgeval tussen is gekomen, moeten we heel even wachten tot wij aan de beurt waren, maar zodra we groen licht krijgen, rijden ze mij naar de OK waar ik de laatste checks krijg. Volgens mij krijg ik een ruggenprik voordat ik daadwerkelijk de OK binnen ging, maar helemaal zeker weet ik dat niet meer. David mag gewoon mee en nog steeds gaat alles heerlijk relaxt.

thumbnail_IMG_1059 (2)

Eenmaal op de operatietafel krijg ik het een beetje benauwd en word ik misselijk. Waarschijnlijk van de ruggenprik. Er wordt een goedje in mijn infuus bij gespoten en een paar seconde later is de misselijkheid voorbij. Een verpleegkundige die naast mij blijft staan, vertelt me precies wat er allemaal ging gebeuren. Ik heb ook aangegeven dat img_1201ik zo veel mogelijk details wil horen. Ik kan, doordat er een schermpje tussen mijn hoofd en mijn buik is gespannen, niet zien wat er gebeurt. Aan het lachen van de artsen die om mij heen staan, kan ik wel merken dat alles tot nu toe goed gaat….

 

Cliffhanger he!?
Vrijdag lees je deel twee van dit super spannende bevallingsverhaal!
Spoiler Alert: Baby Midas is goed ter wereld gekomen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s