Bolle Babysbuik Update #25

De meesten van jullie hebben wel meegekregen dat ik de afgelopen dagen in het ziekenhuis ben geweest. Omdat ik zoooooo veel vragen heb gekregen over hoe het gaat, hoe het ging en waarom en wanneer, even een kleine, korte, tussentijdse update!

Dat ik moe ben, is al een tijdje het geval. Dat ik extreem moe ben, sinds een paar dagen. Toen ik woensdag een selfie probeerde te maken met mijn nieuwe bril, schrok ik enorm van mezelf en mijn vermoeide gezicht. Ik had niet gedacht dat het zo erg zou zijn. Dit was de druppel. Ik voelde me al zo slecht en nu ik het ook zo duidelijk bij mezelf zag, knapte er iets. Ik bleef maar huilen, voelde me nog slechter, ik was misselijk, had hoofdpijn, het vele vocht in mijn handen en voeten hielp ook niet mee en die dikke buik die bij iedere beweging enorm hard wordt en ook nog eens enorm pijnlijk aanvoelde… Ik was er zo klaar mee! Ik kon gewoon niet meer.

d1536ad2-ae89-4ecb-9420-0c37caaba3ddVoor de zekerheid heb ik in de loop van de avond het ziekenhuis gebeld. David en ik zagen het allebei niet zitten om zo de nacht in te gaan. Gelukkig had ik de vluchtkoffer voor mezelf al klaar staan en ook voor de jongens stond een noodpakketje klaar. We konden hen, inclusief pyjama, tandenborstel, schone onderbroek en een broodtrommel voor de volgende dag school bij vrienden afzetten terwijl David en ik door reden naar het ziekenhuis. Als ik zie hoe soepel dit gaat, ben ik zo blij met de voorbereidingen die ik heb getroffen!

Op het ziekenhuis aangekomen mocht ik me meteen melden op het observatorium. Er werd een ctg gemaakt, een echo, ik moest weer urine inleveren, er werd bloed afgenomen, uitslagen van de urine die ik afgelopen dinsdag had opgespaard werden opgevraagd en zo volgden er nog meer testjes. En ondertussen kon ik niet meer staan, of zitten, of liggen en rolden de tranen ongecontroleerd over mijn wangen.

Mijn bloedwaardes waren okay, met de baby’s ging ook alles goed maar de hoeveelheid eiwit in mijn urine, in combinatie met het vasthouden van vocht en een verhoogde bloeddruk gaven aan dat ik op het randje zwangerschapsvergiftiging zat. En dan moet je blijven. Puur voor de zekerheid.

8e0f20d9-d66b-4a9e-a68a-2f50d5371502.jpgNog steeds behoorlijk van slag maar blij dat ik nu goed in de gaten werd gehouden, mocht ik naar mijn kamer. Ik kreeg een kamer voor mij alleen en een paar mega slaappillen in de hoop een goede nacht tegemoet te gaan zodat ik de volgende dag een beetje meer energie en een beetje minder emotioneel zou zijn. De nacht was, ondanks de slaappillen, een hel. Ik liep om vijf uur al te ijsberen omdat ik niet meer kon liggen. Gelukkig voelde ik me in de loop van de dag steeds een beetje beter voelen. David is veel bij mij geweest, Midas mocht bijna de hele dag bij mij blijven, Boaz kwam uit school ook bij mij, we hebben met z’n viertjes gezellig gegeten en pas ’s avonds, toen de laatste visite weg was, voelde ik pas hoe moe ik eigenlijk was.

Die hele dag heb ik weer urine moeten opsparen. Aan de hand van 24 uurs urine hebben ze namelijk een beter zicht op de eiwitverhouding dan wanneer je eventjes een beetje in een potje plast.

img_3392.jpgVrijdag aan het einde van de ochtend zou van deze urine en het bloed dat ook weer was afgenomen, de uitslagen bekend zijn. De uitslagen lieten echter een behoorlijke tijd op zich wachten en ik zo “goed” als ik me de dag ervoor voelde, zo slecht voelde ik me nu. Mijn bloeddruk was weer een beetje hoger, mijn buik deed enorm pijn, ik was met vlagen heel erg misselijk en ook had ik de hele dag last van zeurderige hoofdpijn. En ik was zo moe! Toen de arts aan het einde van de middag bij mij kwam met de mededeling dat de waardes van mijn urine nu iets lager waren en als “veilig” werden bestempeld en ik dus naar huis mocht, stortte ik weer een beetje in.

Natuurlijk wil ik het allerliefste bij mijn gezin zijn, en mijn bed slaapt nog altijd lekkerder dan het ziekenhuisbed, en hoewel iedereen enorm lief voor me is in het ziekenhuis, wint dit nooit van de liefde die ik thuis krijg. Maar de gedachte dat ik naar huis zou moeten terwijl ik me zo slecht voel, de angst dat de bloeddruk verder zou stijgen terwijl ik dat niet zou weten, de onzekerheid, de stress, de angst. Ik trok het gewoon niet meer. Emotioneel wrak, ik zeg het je! Na overleg met de arts hebben we besloten dat ik nog één nacht zou mogen blijven. Dat er die avond en de volgende ochtend nog onderzoeken zouden worden gedaan en als deze in orde waren, dat ik dan naar huis zou gaan.

En zo geschiedde.

img_3391.jpgIk heb vreselijk geslapen maar de ctg die ik de volgende ochtend kreeg en waarop te zien was dat de baby’s het nog steeds goed doen, maakte veel goed. Mijn bloeddruk was ook weer iets lager dan de avond ervoor en ook dit bericht deed mij goed! De wetenschap dat ik maandag weer een afspraak heb in het ziekenhuis, daar weer een echo en meer testen krijg en dat ik dus niet heel lang moet wachten op de volgende controle in combinatie met de “goede” cijfers van deze ochtend gaven mij het vertrouwen dat ik wel naar huis kon. In ieder geval voor het weekend!

Dus ik ben, met de baby’s nog steeds veilig in mijn buik, weer thuis! Enorm bedankt voor al jullie lieve berichtjes via msn, facebook en instagram en telefoontjes. Ik was en ben een beetje te moe om op alles persoonlijk te reageren! Gelukkig is David een perfecte assistent en houdt hij ook veel mensen op de hoogte! En nu hopen dat we het weekend goed doorkomen, met veel slapen, veel knuffels van mijn mannen en veel relaxtheid! Iedere dag is er nu één, en maandag zien we wel weer verder!

Advertenties

10 thoughts on “Bolle Babysbuik Update #25

  1. Och man, ik weet het nog precies, die laatste dagen van mijn tweelingzwangerschap waren ook zó zwaar… Die opluchting toen de gynaecoloog belde dat we de volgende ochtend zouden gaan inleiden, niet te omschrijven! Dus voel je niet bezwaard, het is gewoon zo zwaar! Heel veel sterkte, je kan dit, je bent er bijna!! Zet ‘m op!

  2. Wat heftig allemaal weer maar wat ben je een bikkel en volhouder. Straks nog 2 van die prachtige ontwapenende mannen erbij! Voor nu toi toi 😘

  3. Ik denk dat dit betekent dat het niet heel lang meer kan/zal duren. Je hebt het al zo goed gedaan! Denk dat jouw mannetjes bijna klaar zijn voor de ontmoeting met hun grote broers 😊. Ik wens je heel veel moed en liefs en kracht en uren die snel voorbij gaan en nog wat slaap. ❤️

    1. Dank je wel!! De baby’s doen het goed, maar ik ging er even aan onderdoor.. rust en bewijs dat het wel goed gaat (lichamelijk) heeft veel goed gedaan! Onderschat het mentale proces ook niet! Want pfff komt zoveel op je af!! Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s