Bevallingsverhaal : Fos en Moos (deel 1)

Precies drie weken geleden werden de jongens geboren. Hoogste tijd om mijn bevallingsverhaal eens even op papier te zetten. Mijn hersens werken nog steeds niet op volle toeren en de dag van de bevalling zelf was ook best wel intens, dus het kan zijn dat niet al mijn herinneringen overeen komen met de werkelijkheid. Dichterlijke vrijheid zullen we het maar noemen!

Alle foto’s in deze blog zijn gemaakt door de geweldige Lizet Beek! Ik ben zo blij dat zij bij de geboorte aanwezig is geweest. Niet alleen omdat het super gezellig was, maar ook omdat zij dit bijzondere moment prachtig heeft weten vast te leggen! 

lizetbeek.nl-5 (2).jpgEen dag voor de operatie geleden schreef ik dit emo blogje. Ik was die dag toch wel een beetje erg verdrietig dat deze intense zwangerschap nu echt bijna voorbij zou zijn. Ik kon alleen maar huilen en wilde stiekem nog helemaal geen afscheid nemen van mijn mega buik.

Vandaag, de dag van de operatie, ben ik er echter helemaal klaar voor. Ik ben die buik zo zat! Iedere zwerver met een zakmes mag me op dit moment open snijden. Haal die baby’s er maar uit!

Omdat we ons pas om half elf moeten melden in het ziekenhuis, heeft David ’s morgens nog tijd om Boaz naar school te brengen. De planning was dat Boaz de avond voor de keizersnede al, samen met Midas bij vrienden zou blijven slapen maar Boaz vindt het toch allemaal zo spannend dat hij liever de laatste nacht voordat zijn broertjes geboren worden thuis wil slapen. En daar ben ik stiekem wel een beetje blij om. Midas is wel uit logeren. Het maakt hem allemaal niet zo veel uit. Als het maar gezellig is! Ik kan ’s morgens dus nog uitgebreid knuffelen met mijn oudste zoon. Als David Boaz even later naar school brengt, “spring”  ik nog even onder de douche, kijk de koffers nog een keertje na, ruim thuis nog een beetje op, stofzuigertje door de woonkamer, vaat in de vaatwasser, bedden opmaken. Je kent het wel, de standaard dingen die je doet drie uur voordat je gaat je bevallen. Rond kwart voor tien rijden we naar Enschede.

We moeten ons om half elf melden bij de balie in het ziekenhuis. Ik krijg een polsbandje om en er wordt ons verteld dat we mogen wachten in een wachtkamer. Ik ben dit niet gewend. Bij Midas kregen we, voor de keizersnede, een kamer toegewezen waar vast onze spullen mochten uitstallen en waar ik me rustig kon omkleden en kon wachten totdat het tijd was om naar de O.K te gaan. Nu zitten we, samen met een paar andere mensen, in een klein kamertje te wachten. Een beetje vreemd, maar het mag de pret niet drukken. Als even later Lizet, die als geboortefotografe bij de bevalling aanwezig mag zijn, ook binnen komt wordt het alleen maar gezelliger. Ik heb er echt zin in en ben helemaal niet zenuwachtig.

lizetbeek.nl-8-2 (2).jpg

lizetbeek.nl-9 (2).jpgHet wachten duurt lang. Als David en Lizet eindelijk een kopje koffie aangeboden krijgen, krijgen we te horen dat ik naar de holding (de kamer waar je wordt klaar gemaakt voor de operatie) mag. Eindelijk! Hier mag ik me omkleden, (wat met behulp van David lukt)  krijg ik een operatie schort voor, er wordt een infuus ingebracht en mijn bloeddruk wordt in de gaten gehouden. David en Lizet mogen zich hier ook vast in een blauw pakje hijsen, wat er vooral bij David hilarisch uit ziet. Terwijl we liggen te wachten, hebben we de grootste lol.

lizetbeek.nl-11-2.jpg

Het gordijn om het bed wordt al snel dicht geschoven “zodat we meer privacy hebben”. Nu denk ik dat dat gordijn voornamelijk werd dicht geschoven zodat alle andere patiënten niet te veel last van ons zouden hebben. Even later krijgen we te horen dat er een spoedje tussendoor is gekomen en dat we nog “even” moeten wachten. Ach ja…wij vermaken ons wel.

lizetbeek.nl-10.jpg

Ik heb nog wel even tijd om naar de wc te gaan. Omdat mijn buik zo enorm is, sluit de achterkant van mijn schort niet meer goed. Resultaat, blote billen. Er loopt een verpleegkundige met mij mee naar het toilet die “mijn achterkant” een beetje uit het zicht van de andere patiënten probeert te houden. Dit lukt totaal niet natuurlijk…

Het enige dat ik op dat moment kan bedenken is dat al deze patiënten misschien wel liggen te wachten op een hele heftige operatie en deze misschien niet eens overleven. En dat dan het laatste dat ze in hun leven gezien hebben is mijn platte kont, waar ik acht maanden lang op heb gezeten zonder ook maar 1 squat te doen. En ik heb zoveel medelijden met ze!

En dan komt er een arts binnen met de mededeling dat ik aan de beurt ben en dat gaat het opeens best snel!

Ik word in bed naar de O.K gereden. Omdat de keizersnede een paar dagen eerder dan in eerste instantie gepland gaat plaats vinden, kan mijn eigen arts de operatie niet uit voeren. De arts die op de planning staat, ken ik alleen van naam.  Als ik vlak voor dat ik de O.K binnen word gereden een andere arts tegen kom die ik wel ken, (en hem zonder gene vraag wat hij hier doet, echt, alle schaamte voorbij) en hij mij vertelt dat hij de keizersnede gaat doen, ben ik behoorlijk opgelucht! Toch liever een “bekend” gezicht die mij open gaat snijden dan een wild vreemde (of een zwerver) !

David is in tussen in een andere ruimte de kleertjes voor de baby’s aan het klaar leggen. Zo blij dat ik alle kleertjes keurig bij elkaar in zakjes heb gedaan! Ga je nog bevallen, dan is dit echt een top tip!

lizetbeek.nl-19.jpg

Nu worden mijn herinneringen een beetje wazig…

Ik word op een ander bed gelegd waar ze mij een ruggenprik gegeven. Deze gaat in één keer goed en al snel voel ik mijn benen niet meer. Omdat ik al weken niet meer goed plat op mijn rug kan liggen, wordt het bed een beetje gekanteld en even ben ik bang dat ik er, met mijn gevoelloze benen en al, af zal donderen. Natuurlijk gebeurt dit niet. Dan begin ik me opeens heel slecht te voelen. Alsof ik moet overgeven en tegelijk meteen knock out ga. Een hele lieve verpleegkundige (of anesthesist?) legt mij uit dat dit door de ruggenprik komt. Iets met het verplaatsen van bloed en weinig zuurstof en weet ik veel. Ik voel me zo slecht dat ik de helft niet mee krijg. Ik krijg iets ingespoten in mijn infuus en voel me al snel weer super goed. Het is gezellig op de O.K. Het team is heel vrolijk en relaxt. Een van de verpleegkundigen vertelt me in geuren en kleuren hoe zij alle ballen met haar tweeling in de lucht weet te houden. Van haar krijg ik tips waarvan ik er al een paar in praktijk heb kunnen brengen en ze laat me zelfs een paar foto’s zien van haar prachtige kinderen! Zo is de sfeer dus. Alsof ik op de thee ga bij oude bekenden, die me ondertussen ook nog even vrolijk open gaan snijden.

lizetbeek.nl-23 (2).jpg

Even later komen ook David en Lizet binnen. David mag naast mij komen staan (of zitten?) en Lizet mag vanaf een afstandje foto’s maken. Terwijl ik nog druk aan het kletsen ben, is de arts ondertussen al begonnen. In Enschede mag je als patiënt niet mee kijken. Er zit dan ook een blauw scherm tussen mij en mijn buik. Deze zal pas naar beneden gaan wanneer de baby’s daadwerkelijk geboren worden. Maar via de grote spiegellamp boven de tafel kan ik toch stiekem meekijken. Een van de verpleegkundige vind dat dit eigenlijk niet okay is en stelt voor de lamp te verplaatsen. Als ik aangeef dat ik het juist wil zien,  en dat ik het helemaal niet eng vind (juist interessant) en ook de arts door heeft dat ik door het zien van mijn open gesneden zelf niet helemaal als nog van mijn stokje ga, mag ik blijven kijken.

En zo zie ik hoe ze mij open snijden.  Ik zie bloed, darmen, vet (ik vraag nog of ze dit niet meteen weg kunnen snijden, maar dat willen ze niet. Jammer).  Ik zie hoe de vruchtzak wordt open gesneden en hoe het vruchtwater eruit gutst…

Ooooh cliff hanger! Morgen deel 2!