Het handje van Moos

Tijdens de 20-weken echo, wat alweer een eeuwigheid geleden lijkt, werd vastgesteld dat het linker handje van Moos niet helemaal was gegroeid zoals het zou hebben moeten. Ik krijg heel vragen over hoe het nu is met Moos en met zijn handje. Tijd voor een blog!

img_9441Dat het handje maar twee vingertjes had, een duim en een pink, werd tijdens de 20 weken echo duidelijk. En dan volgt de vraag: is het alleen een handje dat zich niet goed ontwikkeld heeft, of zijn er meer afwijkingen? Hoewel het handje gewoon dikke pech kan zijn, kan het ook een teken van een syndroom zijn. We hadden dit tijdens de zwangerschap al verder kunnen laten onderzoeken. Maar dat hebben we niet gedaan. In deze blog kun je lezen waarom we dat niet deden.

Net nadat we hadden gehoord dat het handje niet helemaal goed was gegroeid, heb ik nachten wakker gelegen. Ik was zo verdrietig dat ik dit kleine ukkie niet volmaakt op de wereld kon zetten. Alleen bij de gedachte al dat hij nooit twee kratten bier tegelijk zou kunnen vasthouden, stroomden de tranen over mijn wangen. Hormonen hé, geweldige dingen! Natuurlijk maakten we ons ook zorgen, want wat nou als er meer mis zou zijn?!

Tijdens de echo’s die volgden werd Moos, net als Fos, van top tot teen nagekeken en zover ze konden zien zagen ze verder niets raars. Moos groeide als kool en leek het verder super te doen. De zorgen raakten steeds meer naar de achtergrond. We gingen er gewoon van uit dat hij verder gezond was. En zo niet, dan zagen we dat dan wel weer. Positief blijven. Stress is ook niet goed voor de baby.

Donderdag 8 februari, om 13:12, vier minuten na zijn kleine grote broer, kwam Moos ter wereld. Een klein bol mannetje met een behoorlijk stemgeluid. En met één handje dat er anders uit zag dan normaal. Ik keek naar het handje, en toen naar zijn hoofdje met zijn prachtige haartjes en ik was het handje alweer vergeten. Hij was perfect.

lizetbeek.nl-70 (2).jpg
fotocredits: Lizet Beek

Moos is, meteen na de geboorte, extra goed nagekeken op eventuele andere afwijkingen. En ook in de dagen die volgden, kwam de kinderarts soms langs om even te checken. Maar niemand zag verder iets dat er op zou wijzen dat er verder iets mis was met Moos. Er zijn zelfs verpleegkundigen geweest die tijdens het verwisselen van de luier en het geven van de fles niet eens door hadden dat er überhaupt iets anders was aan hem.

In de eerste weken heb ik heel vaak naar het handje gekeken. Het handje is kleiner, smaller dan zijn andere hand. Het duimpje lijkt iets hoger te zitten dan waar bij ons de duim zit en zijn pink en zijn duim lijken ook een beetje kleiner dan dezelfde vingers aan zijn andere hand. Maar eng of raar of lelijk vind ik het niet.

DSC_0129.jpgEen paar weken geleden zijn we met Fos  op nacontrole bij de kinderarts geweest. Hoewel Fos het hartstikke goed doet, willen ze baby’s die bij de geboorte lichter zijn dan drie kilo graag even terug zien. En als we er dan toch zijn, kunnen ze meteen Moos even nakijken. Hoewel Moos er verder goed uit ziet en het goed doet, willen ze toch liever het zekere voor het onzekere nemen. Daarom zijn er ondertussen al foto’s van zijn handje gemaakt om te kijken in hoeverre deze is ontwikkeld.

Op deze foto’s was te zien dat zijn linker onderarm er precies zo uitziet als zijn rechter. Het handje is wel iets smaller en de onderste twee kootjes van zijn pink lijken vergroeid met elkaar te zijn. Een handje van een baby bestaat nog voor een groot deel uit kraakbeen dus ze hebben nog steeds niet alles kunnen zien en natuurlijk is het ook afwachten hoe het handje zich verder zal ontwikkelen. Dat de duim er “normaal” uitziet is in ieder geval al heel erg fijn.

img_5904 (2).jpg

Voor nu mogen we er vanuit gaan dat het missen van de vingers een foutje van Moeder Natuur is. Domme pech. Heel jammer, maar niet ernstig. Een klinisch geneticus zal zich nog een keertje buigen over dit handje om te zien of het toch niets genetisch is. Dit is niet alleen voor Moos belangrijk, maar eventueel ook handig om te weten of eventuele kinderen van hem ook een kans hebben op een gelijksoortige afwijking. Daarnaast krijgen we binnenkort een oproep van de fysiotherapie. Moos gebruikt zijn handje al erg goed. Hij pakt mijn vinger vast en ik voel dat hij kracht in zijn duim heeft. Fysiotherapie zal dan ook voornamelijk zijn om te zorgen dat hij leert zijn hand zo goed mogelijk te gebruiken.

DSC_0132.jpgIk vergeet soms dat Moos z’n handje een beetje anders is. Als ik hem omkleed en zie het het handje door de mouw van rompertje komen dan pas word ik er weer aan herinnerd. Kinderen bij Boaz in de klas hebben ondertussen het handje ook al uitgebreid bewonderd en niemand vond het raar of vies of eng. Het is interessant, en ze stellen vragen als: “Kan hij straks wel zijn veters strikken, of zwemmen, of tot tien tellen?” maar daarmee is het ook wel klaar. De rest van Moos is zoveel leuker om op te focussen en van te genieten! En dat doen we ook. Met volle teugen!


13 reacties op ‘Het handje van Moos

  1. Lieve dappere jullie!
    Eerlijk gezegd moest ik er tijdens onze 20-w-echo aan denken. Vond het best spannend. Het lijkt ook zo absurd om twee kindjes te hebben en dat alles dan ‘gewoon’ ok kan zijn. Bij onze baby’s hebben ze nog niet alles kunnen zien (door de ligging), maar vooralsnog geen zorgen. Moest dat wel zo geweest zijn, hoop ik dat ik even dapper zou zijn als jullie. ❤ Maar jeetje, het is allemaal zo kwetsbaar. Jij hebt het alleszins zo goed gedaan door zo lang zwanger te zijn en de kindjes zo een goede start te geven! Hopelijk redden wij dat ook :).

    1. het is ook heftig! en jij hebt, net als ik, al twee gezonde kinderen. Dan denk je toch ook: het kan niet altijd goed gaan. Gelukkig viel het bij ons reuze mee en weet ik ook genoeg verhalen van mensen (met nog veel meer kinderen) waarbij het wel allemaal goed gaat! En dan nog kun je niet alles bij de 20weken echo zien. Het blijft spannend! Succes! jij kunt ook veel meer aan dan je denkt! xx

      1. ‘Gezonde’ kinderen is trouwens ook maar ‘relatief’. De juf van de jongste zegt voortdurend dat hij gemakzuchtig is en hij is gisteren weer naar bed gegaan zonder eten (drama’s aan tafel), en de oudste is zo nerveus dat hij er tics van heeft. Niet te vergelijken natuurlijk met echte zorgenkindjes, maar geen enkel kind is ‘perfect’ en je weet eigenlijk niets op voorhand. Het is altijd een sprong in het diepe, ja zeggen tegen het onbekende/de onbekende, die vervolgens het mooiste in je leven wordt. Toch? 🙂

  2. Moos is in een fijn warm nest terechtgekomen. Alleen maar liefde voor jullie!

    Onze vingers zijn gekruist voor een positief vervolg bij de klinisch geneticus!

    Hier is onze Sofia geboren met een afwijking waar we niets van af wisten bij de geboorte. We dàchten op een roze wolk te belanden maar donderden daar keihard van af… Als ik naar dat moment zelf terug denk, ben ik alleen maar blij voor jullie dat jullie het sneller wisten, dat jullie al een groeiend rouwproces hebben kunnen beleven voor lieve Moos er was. Zoen.

  3. Het ziet er inderdaad helemaal niet eng uit (zegt de vrouw die over het algemeen ergens snel van griezelt op dat gebied). Ik vind het er heel schattig uit zien! En het ziet er naar uit dat hij toch een bepaalde grijpkracht heeft. Mooie kids heb je op de wereld gezet mevrouw de Wolf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s