Geoorloofd weglopen

Toen Boaz nog een Boazje was, bleef hij altijd bij mij in de buurt. In de supermarkt, bij de kinderboerderij, in het winkelcentrum, bij het busstation. Ik kon er gif op in nemen,  Boaz bleef bij mij in de buurt. Het leek soms alsof er een onzichtbare ketting van een meter tussen ons in zat. Ideaal zo’n kind. En toen kwam Midas…

Midas wil als sinds hij een mini Midas is, op ontdekking. Hij vindt het fijn om er gewoon even tussenuit te gaan. Om links af te slaan als wij rechts gaan. Om vast een paar meter voor uit te lopen en de weg te wijzen. Om achter te blijven en ons later wel weer een keertje op te zoeken. En dat weet ik, en dat is goed.

DSC_0522.jpg

Maar niet iedereen snapt onze manier van opvoeding. En dat lijdt soms tot boze opmerkingen, scheve gezichten of de welbekende “tssss”-geluidjes. 

DSC_0352 (2).JPGZo laat ik Midas in de supermarkt gewoon zijn gang gaan. Soms loopt hij met me mee en helpt hij me. Soms gaat hij zelf een paar rondjes door de supermarkt lopen. Hij weet dat hij niets mag kapot maken, hij weet dat hij niets mag opeten voordat het betaald is en hij weet dat hij hoe dan ook binnen moet blijven. Hij houdt zich aan deze regels. Soms kom ik hem dan tegen met een banaan in zijn hand en vraagt hij of we die banaan ook kunnen kopen. Soms zoekt hij mij op omdat hij “opeens” naar het toilet moet. (Naar het toilet gaan in de supermarkt is magisch) en soms zie ik hem pas weer als ik bij de kassa staat af te rekenen en hij bij de inpaktafels op mij staat te wachten.

Afgelopen week was Midas tijdens de zwemles van Boaz ook weer eens “weg gelopen”. Terwijl ik op de tribune vol trots zat toe te kijken hoe Boaz elf tellen onder water kon zwemmen, zag ik uit mijn ooghoek een lange man aan komen lopen. Achter hem, met gebogen hoofd en schouders naar beneden, liep Midas.  De beste meneer, hij bedoelde het echt goed, vroeg toen hij dichterbij was gekomen, welke moeder er bij dit kind hoorde. Nou, dat ben ik dus!

Had u wel in de gaten dat uw zoon was weg gelopen? vraagt de man. Weg gelopen? Waar was hij dan? “Nou, hij was beneden bij de horeca!” antwoordt de man. Ik kijk hem zo vriendelijk mogelijk aan  maar het kan zijn dat mijn gezicht, mede door slaapgebrek, een beetje bitchie oogde. “Hij mag van mij daar spelen. Daar is speelgoed en kan hij ook kijken hoe andere kinderen van de duikplank springen. Vindt’ie leuk!” zeg ik. “Ooooh maar wat nou als naar buiten was gelopen? De straat op? Bij de auto’s?” doemdenkt de beste man. “Nou, dan heb ik nog drie kinderen.” antwoord ik net iets te snel en te lollig. Die man: ogen zo groot als schoteltjes, I kid you not. Ik probeer het nog goed te maken door uit te leggen dat Midas weet dat hij niet naar buiten mag en dat ik hem daarin vertrouw dat hij dat dan ook niet doet. Maar het kwaad is al wel een beetje geschiet.

DSC_0916.jpg

Ik ken Midas. En ik vertrouw hem. En natuurlijk gaat hij ook wel eens een grens over. Gaat hij net even dat stapje verder dan mag. Dan leggen we hem weer even “strak aan de ketting” zodat hij voelt hoe het is als hij niet de regels volgt. En dan kunnen we er weer even, in volle vertrouwen tegen aan!

DSC_0908 (2).JPG Geen enkel kind is gelijk. Anders zou er al lang een gebruiksaanwijzing zijn geschreven dat voor alle kinderen zou gelden. (Hoe handig zou dat trouwens zijn? ) Boaz is heel anders dan Midas en Fos en Moos zullen weer anders zijn. David en ik zullen moeten uitzoeken wat werkt bij ieder kind van ons, en daar onze opvoedmethodes op aanpassen. En hopen dat we het goed doen! Het houdt je van de straat, zullen we maar zeggen.


2 reacties op ‘Geoorloofd weglopen

  1. Heel herkenbaar deze blog, niet per se over weglopen maar wel over de scheve onbegrijpende blikken. Ik voel me er ook goed bij om onze kinderen het vertrouwen te geven zelf de wereld te ontdekken. Ik leer ze dan ook dat ze anderen niet moeten veroordelen op hun acties of uitspraken, helaas hebben sommige mensen dat gewoon niet meegekregen vanuit huis.. 😊

  2. Ik vind het zelf nogal irritant als anderen commentaar hebben op opvoedingsstijl. Soms maak ik me er zelf ook schuldig aan. Zo was ik laatst bij een vriendin die haar 2,5-jarig kind zelf laat kiezen wanneer het naar bed gaat. Het kind was uitgeput op de grond in slaap gevallen na verloop van tijd. Over zo’n dingen heb ik wel echt bedenkingen: moeten we als ouders niet net structuur en houvast geven? Geef je een klein kind niet te veel verantwoordelijkheid als hij/zij zelf dit soort keuzes mag maken? Of een andere vriendin die aan haar zoontje altijd uitlegt waarom dingen moeten. Als ik er naar sta te kijken, zie ik dat het kind totaal overprikkeld geraakt van al die uitleg. Sommige dingen moeten gewoon (aankleden, in de buggy zitten, …) en ik denk dat we een kind alleen maar belasten met te veel toelichting waardoor die schijnbaar vervelende dingen ook nog eens veel langer gaan duren. Ik weet het niet zo goed. Ik zeg er alleszins niets van, maar denk er zelf wel over na.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s