Het einde is in zicht

Het heeft eventjes geduurd. Het leek soms wel een eeuwigheid te duren. Het was niet altijd even leuk, er waren soms tranen, en soms was er angst. Maar we zijn door gegaan, ondanks de tranen, ondanks de angst. We zijn door gegaan en al snel werden de tranen en angst ingewisseld voor plezier en een dikke vette glimlach. En nu is het einde dan eindelijk in zicht!

DSC_0178.jpgBloed, zweet en tranen

Ik zal er niet om liegen. Zwemles sucks. Niet voor Boaz trouwens. Hij vond en vindt het, sinds hij zijn angst heeft overwonnen, geweldig leuk. Zelfs het zwemmen met kleren aan werden op den duur gewoon normaal en stoer en prima te doen! Week in week uit zag ik hem groeien in het water. Zijn slagen werden sterker, zijn duiken werden dieper en zijn “bommetjuh!” werd iedere week luider. Maar terwijl hij met al het plezier van de wereld het water in duikt, zit ik op de kant. Te zweten. Op de tribune. En dat sucks!

Slakkensoep

DSC_0391 (2).JPGEn zodra de zwemles is afgelopen, begint het aankleeddrama. Ik weet niet jullie kindjes er ook last van hebben, maar volgens mij luncht Boaz iedere woensdag met slakkensoep. Godallemachtig wat is dat kind dan sloom! Gelukkig is het de laatste weken zo lekker warm dat ik hem regelmatig met natte zwembroek en al in de auto zet. Grote dino- badcape om en gaan! Scheelt heel veel irritatie, kan ik je vertellen!

Het hoort erbij! Natuurlijk. En het is niet alleen maar ellende natuurlijk. Want ik zit niet alleen op de tribune. Naast mij zitten andere moeders (en vaders, en opa’s en oma’s, en broertjes en zusjes) die allemaal zitten toe te kijken hoe hun kind niet verzuipt. Ook in de kleedkamer is er genoeg tijd voor gezelligheid. Mede mogelijk gemaakt door mijn super slome kind. En dat schept een band.

Wijn! 

DSC_0156.JPGEn nu het einde echt in zicht is, nu sommige groepsgenootjes al mogen afzwemmen en tegen anderen wordt gezegd dat het nu echt niet lang meer kan duren, fantaseren wij zwetende moeders hoe we tijdens dit afzwemmen op de tribune zitten. Met taart. En wijn. En slingers en ballonnen. Met spandoeken en toeters. Want onze kindjes, onze waterratjes, zullen dan hun diploma halen. Als een aap met zeven lullen zo trots. En dat is wel een feestje waard!

Dat wij, toeschouwers, dan ook verlost zijn van een wekelijkse zweetsessie en aankleedellende is trouwens ook wel een wijntje waard. Misschien wel twee!

Nog maar een paar weekjes! Nog maar een paar weekjes! Nog maar een paar weekjes!

Dit artikel bevat gesponsorde producten. Ik ga alleen een samenwerkingen aan als ik volledig achter het product sta. Ik zal nooit een product promoten als ik er niet tevreden over ben!